Harry Potter RPG
Hallo! Van harte welkom op hét Harry Potter roleplay forum van Nederland. Hier kun je helemaal opgaan in de rol die jij altijd al had willen spelen. Veel plezier!

Joyce' fanfiction

Pagina 1 van 2 1, 2  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down

Joyce' fanfiction

Bericht van Ariana Snape op za mei 28, 2016 11:45 pm

Dit is Joyce' fanfic!
avatar
Ariana Snape
Admin

Aantal berichten : 251
Registratiedatum : 14-08-15

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op za mei 28, 2016 11:46 pm

Het was best wel spannend om nog zo laat door het kasteel te dwalen. Het was midden in de nacht, net twaalf uur gepasseerd en er was niet meer verlichting dan de kaarsen aan de muur en de maan die naar binnen scheen. Daarom was het ook een hele opgave om de weg te vinden door de verlaten gangen. Mijn toverstok kon ik niet gebruiken om licht te maken, de kans dat ik dan betrapt zou worden was veel te groot, ik had zelfs expres mijn schoenen niet aan gedaan al moet ik wel toegeven dat, ondanks mijn wollen sokken de vloer nog steeds koud aan voelde. Zelfs toen ik in de Astronomy tower aan kwam sloeg ik mijn sjaal van Hufflepuff steviger rond me heen. De ramen stonden open terwijl het eigenlijk veel te koud was daarvoor.
"Wat wil je?"
Fluister ik omdat ik toch best bang heb betrapt te worden in het holst van de nacht. Deze middag had ik zonder afzender een notitie gekregen om op dit uur naar de Astronomy tower te komen. Liever had ik gewoon nog in bed gelegen, als ik het handschrift niet had herkend was ik zelfs niet gegaan met het gedacht dat het even goed van een moordenaar kon zijn die mij koelbloedig uit het raam zou smijten.
"Jou."
De gedaante aan het raam draaide zich om. Door het maanlicht dat vanachter hem kwam leek hij te baden in een licht waardoor ik stiekem moest grinniken. Het liet hem er onschuldig uit zien maar Scorpius Malfoy was alles behalve onschuldig.
"Voor de zoveelste keer, ik ga je huiswerk niet maken."
Hij stapte van het raam vandaan waardoor ik hem nu beter kon bekijken en ik deed mijn best om niet te gaan blozen.
"Scorp. Zeg wat je te zeggen hebt. Het is vreselijk koud en ik ben moe."
Dat was gelogen, ik had het plotseling ontzettend warm en dat kwam alleen maar door zijn aanwezigheid. Nee Noémi, zo mag je niet gaan denken. Je vader zal hem vermoorden omdat hij met zijn handen aan zijn dochter zit en Draco zal hem nog eens dubbel vermoorden, gewoon omdat hij er zin voor heeft.
"Ik kan je wel warm maken."
Zijn handen kwamen terecht op mijn heupen en mijn bloed raasde door mijn lichaam als een sneltrein dat reed op adrenaline. Ik moest mijn verstand er bij houden en een stap achteruit doen maar mijn benen wouden niet mee.
"Ik kan echt beter weer gewoon terug gaan. Je hebt mij voor niets laten komen."
Ik begon me best wel meer onwennig te voelen nu ik hem zelfs kom ruiken. Munt. Het was zo heerlijk dat zelfs mijn hoofd er begon van te doezelen.
Hij speelt maar met je. Hij is een jaar ouder. Hij vindt jou niet leuk.
Ik wou dat ik meer wilskracht had om naar dat stemmetje in mijn hoofd te luisteren want ik wist dat, dat de enige echte waarheid was. Maar het was ook zo ontzettend moeilijk om me vrijwillig te ontdoen van zijn aanraking. Het leek wel of er op mijn ene schouder een engeltje zat en op mijn andere een duiveltje en terwijl ik altijd naar het engeltje zou luisteren, was ik plots geneigd dat niet te doen.
"Niet voor niets."
Oh nee! Hij kwam steeds dichter en dichter bij. Wou ik werkelijk dat Scorpius Malfoy, een jongen die ik praktisch al ken van in de luiers mijn eerste zoen zou geven? Was dit een of andere grap? Of nog erger, hij had mijn dagboek toch niet gevonden tijdens een van de feestjes die we deze zomer hadden gehad en het stiekem zitten lezen? Plots was het door deze gedachten veel makkelijker om uit zijn aanraking te ontsnappen, net voor zijn lippen die van mij hadden aan geraakt en hij keek volkomen verbaasd maar herstelde zich al snel met die eeuwige, arrogante grijns.
"Je bent me tien galjoenen schuldig, gast."
Ik schrok op toen er een tweede gedaante van achter de kast kwam. Ik herkende de jongen als een van de klasgenoten van Scorpius, dat eveneens zijn beste vriend was.
"Ik zei toch dat ze jou nooit zou zoenen."
Het was nu pas dat het tot me doordrong wat het plan al die tijd was geweest.
"Ga je bij je Papie klagen, kleine meid?"
Ik wist helemaal niet hoe te reageren maar voelde wel een warme, eenzame traan over mijn wang rollen toen ik de astronomy tower uit liep.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op zo mei 29, 2016 12:30 am

De volgende ochtend voelde ik mij ziek. Niet ziek als in fysiek ziek en niet mijn bed uit kunnen door de hoofdpijn, maar ziek als in mentaal. Ik was de plagerijen van Scorpius al gewoon geworden in de loop der jaren, maar het was ook nooit zo erg geweest als deze nacht. Hij had verdomme een weddenschap over mij gesloten en ik voelde mij compleet voor schut gezet. Er was maar één gedachten waar ik mij aan kon optrekken en dat was dat ik het niet had toegestaan dat hij mij zou zoenen. Even dacht ik dat ik wel zou toegeven maar ik was sterk genoeg geweest en daarom was er een nog grotere vernedering bespaard gebleven. Het meest lastigste van al was dat ik dit aan iemand wou vertellen, al was het maar zodat de last van mijn schouders viel maar mijn vrienden zouden het al niet begrijpen dat ik in eerste instantie ben ingegaan op een notitie waarvan ik niet wist wie de afzender was. Nee, hun kon ik het niet vertellen, net zomin als mijn moeder. Ze zou wel luisteren en goede raad geven maar de kans dat het dan aan de oren van mijn vader komt was groot. Nee, het beste was gewoon te zwijgen en ik was er vrij zeker van dat Scorpius zelf er ook geen woord over zou lossen. Al bij al had ik hem afgewezen en dat was voor hem ook een vernedering.
"Kom je nog mee?"
Mijn kamergenote die al een tijdje op was stak haar hoofd om de deur en haar donkere krullen wipte vrolijk op en neer.
"Ik kom zo."
Ik had de hele week uitgekeken naar het weekend, het was de eerste keer dat we naar Hogsmeade mochten en al had ik er plots geen zin meer in, ik kon niet veel anders dan gewoon mee te gaan. Ze had de deur al weer dicht gedaan en was verdwenen toen ik ma vijf minuten toch besloot mijn warme bed uit te komen.
Ze zouden mij buiten aan de poort opwachten zodat we eindelijk konden vertrekken. Zoals gewoonlijk had ik hun weer veel te lang laten wachten omdat ik mijn regenlaarsjes nergens kon vinden, die ik vandaag wel nodig zou hebben. Ze hadden regen voorspelt en ik had het al hard tegen de ramen horen kletteren. Gehaast liep ik door de gangen om mijn vrienden niet nog langer te laten wachten.
"Zabini, heb je even?"
Ik stopte door de stem van Scorpius die van achter mij kwam. Had hij nu soms al een nieuwe hobby? Mij stalken? Toch wat benieuwd naar wat hij te zeggen had draaide ik mij naar hem toe.
"Het spijt mij van deze nacht."
Ik kon mijn oren amper geloven. Had hij echt zijn verontschuldigingen aan geboden?
"Oh, dat-" ik maakte met mijn tippen cirkeltjes over de vloer. "Het geeft niet." Loog ik. Natuurlijk vond ik het wel erg! Ik voelde mij namelijk nog steeds vernederd maar het was een begin nu hij toch zijn verontschuldigingen aanbood, iets wat hij normaal nooit niet deed.
"Je hebt toch niets-"
"Verteld? Nee, tegen niemand dus maak je geen zorgen, je wordt nog niet vermoord."
Ik had het moeten weten! Natuurlijk sprak hij alleen maar tegen mij om er zeker van te zijn dat ik zelf mijn mond had gehouden voor hij aan zijn vader kon gaan uitleggen waarom hij met zijn handen aan mij had gezeten. Ik stond namelijk niet op zijn lijstje van favoriete personen en als hij ook nog eens zou weten dat zijn zoon- ik schudde de gedachten van me af. Nee, zelfs dat zou ik Scorpius niet aan doen.
"Volgens mij wachtte je vrienden buiten op je."
Het was vreemd dat hij zelf geen aanstalte maakte iets te gaan doen met zijn vrije Zondag, maar zijn klassenoudste badge blonk zo hard, dat je er haast verblind door werd, dat hij zich eerder moest houden aan de plicht voor hij plezier kon maken. Een laatste keer draaide ik mij om toen ik al weer verder was gelopen. Hij had gezelschap gekregen van zijn beste vriend, die er deze nacht ook was bij geweest en met een zucht liep ik nu echt door naar buiten. Luid lachend waren ze samen weg gelopen na een nog luidruchtigere high five. Waarom moesten ze steeds voor zulke onrust zorgen? En waarom ging opnieuw mijn alarmbelletje af?
"Oh Noémi toch, ze hebben je weer liggen gehad."
Ik begreep er niets van, maar Lola, mijn kamergenote trok plots een papiertje van mijn rug.
Dochter van een mudblood.
Ik kreeg tranen in mijn ogen. Deze twee grappen waren te kort op elkaar om het ook nog daadwerkelijk grappig te kunnen vinden. Ik nam het papiertje af, frommelde het op en smeet het propje kwaad in een plas.
"Waarom vertel je het gewoon niet tegen je ouders?"
"Omdat zijn en mijn ouders dan ruzie krijgen en dat wil ik niet."
Het was vreselijk om tussen twee vuren re staan, maar slim om gewoon mijn mond te blijven houden.



avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op zo mei 29, 2016 8:05 am

Als eerst waren wij naar het snoepwinkeltje gegaan, waar ik te veel had gekocht en te veel van op had waardoor ik nu bijna buikpijn zou krijgen. Ondertussen hadden we in the three broom sticks onze derde warme chocolademelk al op toen de deur open ging en Lola bijna flauw viel. Met de servette die op tafel lag wuifde ze haar eigen wat frisse lucht toe.
"Hij is echt een lekker ding."
Ik keek naar de personen die waren binnen gekomen.
"Wie? James?" Ze knikt en ik frons mijn voorhoofd bedenkelijk. "Als jij dat vindt. Heel die familie is zo... op hun eigen."
"Dat maakt hem niet minder lekker, net dag tikkeltje mysterieus."
Het was bijna een gefrustreerde zucht die ik liet horen omdat ik werkelijk geen idee had waarom elke meid, of bijna elke meid voor James leek te vallen.
"Maar goed-" met drie stonden ze recht, "wij gaan alweer naar school voor het donker wordt."
Ik zou zijn mee gegaan, maar buiten regende het nog steeds super hard en mijn jasje was nog steeds niet opgedroogd dat ik liever nog even wou blijven zitten wachten in de hoop dat het ooit zou stoppen met regenen. Voor een laatste keer keken ze mij vragend aan maar ik wuifde hun toe dat ze al perfect konden gaan. Ik gaf het een uur, als het dan niet was opgehouden met regenen zou het mij niets meer kunnen schelen dat ik nat zou worden.
Na nog twee warme chocolademelk, waarvan de tweede te veel was had ik door dat het inderdaad niet meer zou stoppen met regenen en ik beter mijn, ondertussen wel al droge jasje kon aantrekken en weer naar school kon terug gaan. Het was al donker door het triestige weer en al kon ik mij benoemen tot een zesde jaars, nog steeds hadden wij regels dat wij niet te laat terug mochten zijn. Het liefst nog voor het donker, buiten als het niet anders kon, en op dit moment kon ik niet anders. Het weer had mij tegen gehouden.
Het was hoe dan ook geen verbazing dat er bijna niemand in de gangen was. De meeste zouden nu gewoon voor het haardvuur in hun leerlingen kamer zitten en als ik snel genoeg was kon ik zelf ook nog een beetje mee genieten van de gezelligheid, al was dat gerekend buiten de trappen die het blijkbaar leuk vonden om van koers te veranderen waardoor ik nog in een veel donkere en verlaten gang uit kwam. Ik moest mijn ogen samen knijpen om mij even goed te kunnen concentreren tot ik geluiden hoorde, vreemde geluiden. Door de nieuwsgierigheid, wat niet altijd een even goede eigenschap was zette ik koers richting de geluiden en verstopte mij achter de hoek om stiekem te kunnen kijken of er echt geen verdwaalde walvis door de gangen sloop. Het was geen gestrande walvis maar wat ik wel zag door het beetje licht dat de gang in scheen was een meisje, met haar hoofd achterover geslagen en die duidelijk genoot hoe ze door twee jongens werd- jeetje! Met grote ogen verschool ik mij beter achter de muur. Ik had al veel gehoord en gezien, maar om getuige te zijn van een trio in een verlaten gang spande toch echt wel de kroon. Ik kon hier maar beter zo snel mogelijk weg komen voor iemand van hun drie zou opmerken dat ze werden bespiedt.
De kandelaar die tegen de muur stond had ik niet gezien en met een luid gekletter viel deze op de vloer. Noémi, lopen, nu! Ik zette het inderdaad op een lopen maar in de volgende gang werd ik al gauw ingehaald, tegen de muur gedrukt en kreeg ik een toverstok tegen mijn hals aangedrukt.
"Als je hier ook maar een woord over zegt, tegen wie dan ook-"
Nu herkende ik de stem van Scorpius en ik durfde hem nu ook pas aan te kijken. Zijn broek hangt veel te aantrekkelijk tot op zijn heupen en zijn shirt had hij in de andere gang laten liggen, maar zijn ogen stonden vol met woede omdat hij betrapt was, dat het mij volkomen onmogelijk leek dat hij nog wist wat hij deed.
"Scorp, ik ben het. Noémi. Het meisje dat je hebt leren tellen tot tien en op een bezem hebt leren vliegen."
Zijn ogen verzachtte een beetje maar hij keek nog steeds niet blij omdat ik net de persoon moest zijn die hun had betrapt op hun pleziertje.
"Dan nog. Ik meen het Zabini, één woord en ik zorg er voor dat je niet meer kan lopen zonder dat je kei hard bent geneukt."
Ik slik bij zijn woorden en knik haastig.
"Wil je me nu los laten?"
In de verte was een luide kreun te horen.
"Volgens mij kunnen die twee het perfect alleen af."
Zijn grip op mij verslapte en hij liet gelukkig zijn toverstok zakken zodat ik mij weer kon bewegen.
"Misschien ben je dan toch niet zo goed zoals ze zeggen, als ze het perfect zonder jou kunnen afmaken."
Ik zwiepte mijn haar over mijn schouder en liep bij hem vandaan. 1-2 Scorpius, take that!


avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op zo mei 29, 2016 5:54 pm

Ik moest mij vreselijk hard haasten omdat ik mij namelijk ontzettend had overslapen. Snel schoot ik in een joggingbroek met een simpel truitje en snelde de lege leerlingen kamer uit. Waarom had niemand mij kunnen wakker maken? Voor ontbijten had ik al helemaal geen tijd meer. De lessen waren tien minuten geleden al begonnen en ik moest echt wat doen aan mijn punten voor bezweringen dat het dubbel zo erg was toen ik het leslokaal veel te laat binnen strompelde. Ik bood nederig mijn verontschuldigingen aan en keek met een boze blik naar Lola omdat ze mij niet had wakker gemaakt.
"Je was niet wakker te krijgen en eum-" ze wees naar mijn truitje en ik kon wel door de grond zakken van schaamte. Omdat ik veel te snel was geweest had ik het namelijk zelfs niet door gehad dat ik het verkeerd om en binnenstebuiten aan had. Dat zou ik na de les wel snel even in de toiletten oplossen. Er was geen denken aan dat ik mij voor de gehele klas half zou gaan uitkleden.
Gelukkig had ik niet veel gemist, het was vooral herhaling van de leerstof waardoor ik het nu wel veel beter leek te begrijpen. Het zelfde gekreun als gisteren avond kwam uit de damens toiletten. Het beste van al was dat ik nu niet naar binnen zou gaan maar op de één of andere manier kon ik het niet laten. En waarom? Mijzelf kwellen was niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Voorzichtig stak ik mijn hoofd om de hoek en heg was dit keer Scorpius alleen, die een meid gevangen hield tussen de muur en zijn armen. Hoe graag zou ik wel niet in die armen willen staan? Het volgende wat mij opviel was dat het iemand anders was als gisteren. Zou dat ander meisje het wel weten dat ze op nog geen vierentwintig uur al vervangen is door iemand anders? Hij was net van plan met het open knopen van haar blousse tot zei hem deed stoppen. Ze fluisterde iets wat ik niet kon horen, maar toen Scorpius zijn ogen de mijn ontmoete wist ik meteen wat ze had gezegd en ik voelde mij helemaal rood worden omdat ik was betrapt op het bespieden van zijn bijna vrij partij. Het meisje keek mij vijandelijk aan omdat ik haar pleziertje had verstoord en leek zich totaal niet te schamen toen ze voorbij mij het toilet uit liep.
"Is dat soms jou nieuwe bezigheid?"
Ook Scorpius klonk niet al te vrolijk dat ik zijn vrijpartij had verstoord.
"Nee, maar-"
"Je hebt je truitje verkeerd aan."
Juist, ook dat nog!
"Daarom wou ik het even hier goed aan komen doen."
"Ik houd je niet tegen."
Nonchalant leunde hij tegen de wasbak. Zijn benen over elkaar gekruist en zijn handen in zijn broekzakken.
"Ja, dat ga ik maar eens snel doen dan."
Ik dook snel het dichtsbijzijnde kotje in en deed mijn truitje uit, alvorens ik het eerst omdraaide. Ik slaakte een hoog gilletje toen de deur werd open gedaan en sloeg snel mijn armen voor mijn bovenlichaam om het meeste van mijn kanten BH te bedekken.
"Doe die deur dicht Scorp."
Nee, ik voelde mij plots helemaal niet meer op mijn gemak maar ik had het ook kunnen weten dat hij tot zo iets in staat was.
"Waarom zou ik-"
"Wat is hier aan de hand?"
Ik schrok nog harder toen de hoofddeur werd open gedaan en er een professor binnen stond.
"Juffrouw Zabini? Meneer Malfoy?"
Hij kon amper zijn verbazing te baas.
"Wat heeft dit te betekenen?"
"Het is niet wat je denkt!"
Piep ik met nog meer schaamte dan ik al had.
"Oh nee? Ik ben toch zeker dat mijn ogen mij niet bedriegen. Juffrouw Zabini, trek je kleren weer aan. Ik verwacht jullie beiden in het kantoor van het schoolhoofd."
"Maar-"
Het had geen zin om er tegen in te gaan. De deur werd al weer dicht geslagen en snel trok ik mijn truitje aan zonder al te veel te laten zien.
"Dit is jou schuld!"
Ik was boos, zo boos op hem! Het was helemaal zijn schuld dat we nu in de problemen zaten terwijl er niets was gebeurd. Ik had zelfs niets misdaan!

Zwijgend liepen we naast elkaar naar het kantoor. Ik was nog steeds zo boos op hem en bij het minste wat hij zou zeggen zou ik in staat zijn het te gaan uit gillen van woede. We zaten diep in de problemen maar door de speelse grijns op zijn gezicht leek hij zelf geen enkel probleem te bespeuren. Ik klopte aan op de deur en terwijl ik wou wachten tot er toestemming hadden om binnen te komen leek Scorpius zich niets aan te trekken van die regel en opende de deur nog voor er antwoord kwam. Nu was de grijns wel van zijn gezicht verdwenen en ik wist waarom. Wie we aantroffen was niet bepaald om voor te juichen. Normaal als ik mijn moeder zou zien, zou ik haar gaan knuffelen maar ik durfde mij nu zelfs amper bewegen door de vier extra personen in het kantoor. Zijn ouders en die van mij. Wauw, het leek wel kerstmis.

avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op ma mei 30, 2016 9:51 am

Zwijgend zaten ik en Scorpius naast elkaar voor het bureau. Mijn ouders stonden achter mij en terwijl de blik van mijn vader op onweer stond, voelde ik toch de geruststellende hand van mijn moeder op mijn schouder.
"Juffrouw Zabini, ik wil eerst jou kant van het verhaal horen."
Ik slikte en ging even de waarheid af in mijn hoofd en kwam tot het besluit dat het ongelofelijk stom klonk, maar toch zat er niets anders op. Ik vertelde dus dat ik al te laat was, mijn truitje verkeerd aan had en het snel in het toilet zou gaan vervangen, tot Scorpius de deur open deed. Dat hij daar eerder had gestaan met een meisje, klaar om seks te hebben liet ik maar achter wegen. Waarom wist ik niet, maar het leek mij wel het beste wat ik kon doen om hem niet nog meer problemen te bezorgen.
"Als jou verhaal al klopt, wat zeer ongeloofwaardig is-" mijn mond viel open. Nog nooit had ik gelogen om er zelf beter uit te komen, waarom zou ik het dan nu doen? "Wat deed Malfoy daar dan?"
"Ik-" even keek ik naar mijn linkerkant en zijn ogen smeekte mij bijna om niets te zeggen wat hij er werkelijk deed, "daar kan ik niet op antwoorden." Ik kon mezelf wel op mijn hoofd slaan. Waarom deed ik dit? Het is niet dat hij altijd even goed voor mij is geweest. Hij had mij de afgelopen vierentwintig uur nog het leven zuur gemaakt.
"Goed, kunnen jullie even op de gang wachten?"
Van zodra we het kantoor uit waren liet ik me tegen de muur naar beneden vallen. Ik hoorde onze ouders tegen elkaar tekeer gaan maar ook mijn ouders die met elkaar verhit waren geraakt in een hevige discussie waar al snel ruzie van zou komen. Ik trok mijn knieën op en legde mijn hoofd er in neer om me er zelf van te beschermen en er zo min mogelijk van te horen.
"Hè, het is maar een ruzie. Die van mij doen het steeds."
Ik keek op naar Scorpius die voor me neer was gehurkt. Hij was de reden van dit alles! Ik wou hem kwaad aan kijken maar mijn zicht was al wazig door de tranen die zich verzameld hadden in mijn ooghoeken.
"En het komt steeds weer goed."
Oké, ik had die van mij ook al ruzie horen maken maar nu leek het wel heel erg. Daar kwam ook nog eens bij dat ik er sowieso niet tegen kon wanneer mensen hun stem begonnen te verheffen.
"Het is oké."
Ik voelde zijn arm rond mij heen en voor even was er niets te bespeuren van de Scorpius die ik zo gewoon was.
"Dat is het niet!"
Piepte ik tussen de snikken door.
"Oké, dan zit er niets anders op."
Verbaasd keek ik hem na en kwam langzaam omhoog van de grond toen hij weer naar het kantoor liep en de deur, zonder enige waarschuwing open deed. Ongemakkelijk bleef ik in de deuropening staan kijken naar wat er zou gebeuren, wat hij ook van plan was.
"Ze spreekt de waarheid, goed? Ik was daar eerst met een andere meid die snel vertrok toen ze merkte dat we niet meer alleen waren."
Ik deed mijn best om mijn mond niet te laten open vallen. Scorp die de waarheid spreekt? Dat moet ik onthouden!
"En wat deed jij daar dan met die meid?"
"Moet ik er een tekening van maken? Ik heb mijn behoeftes nodig, nu goed? En ze lijken er geen enkel probleem mee te hebben mij die te geven, dus ja, dan grijp ik mijn kans."
Dus de aap was eindelijk uit de mouw, maar hoeveel problemen zal dit hem wel niet geven? McGonagall deed haar best niet al te rood te worden door deze openbaring en zijn ouders leken zelfs niet al te verbaasd, alsof ze het wel al hadden kunnen verwachten dat dit ging gebeuren.
"Dus hij heeft wel met zijn handen aan mijn dochter gezeten?"
Mijn vader klonk razend en ik sloeg mijn handen voor mijn hoofd. Het was natuurlijk weer typisch iets voor hem het verkeerd te begrijpen en nog meer problemen te veroorzaken dan er waren.
"Bek dicht, Zabini. Je praat nog altijd over mijn zoon en als dat kind van jou-" ik schrok op door de vinger die in mijn richting wees, "wat meer haar op haar tanden zou krijgen zou dit niet nodig zijn."
"Als jou zoon zijn broek kan dicht houden ook niet."
Mijn ogen werden groot en ik sloeg een hand voor mijn mond. Was dit er zonet echt uitgekomen? Had ik dit werkelijk durven zeggen? Wat gebeurde er?
"Kijk, dat lijkt er meer op! Maar nu heeft ze een te grote mond en weet ze niet wanneer ze moet zwijgen, net haar moeder!"
"Genoeg!"
Iedereen stopte met verwijten naar elkaar toe te schreeuwen toen McGonagall zich eindelijk kwam moeien.
"Juffrouw Zabini-" angstig keek ik nu wel op, "jij mag gaan. Jullie vertrekken ook." Ze had het duidelijk tegen mijn ouders nu. "De rest blijft hier. Het is duidelijk nu wie er straf moet krijgen."
Ik weet niet of dit nu wel nog zo eerlijk was, maar het was vreemd dat Scorpius me bemoedigend toe knikte en met die ene blik wist te zeggen dat het wel goed was zo.
"Je komt niet meer bij hem in de buurt, begrepen? Die jongen is verkeerd tot hoe verkeerd maar kan zijn!"
Het was door mijn vader dat ik in de gang staande werd gehouden.
"Blaise, lieverd, je weet dat het praktisch onmogelijk is om-"
"Sapho, houd even je mond toch eens!" Zijn aandacht werd nu weer op mij gericht. "Heb je dat begrepen? Concentreer je op school, de lessen, waar je nu al te veel van hebt gemist trouwens, maar ik wil geen gedoe met jongens!"
Ik kon alleen maar knikken en akkoord gaan. Ik stond namelijk ook niet te wachten op gedoe met jongens of te ervaren hoe een gebroken hart zou zijn.

Het was al laat, al lang na de tijd dat we in de leerlingen kamer moesten zijn toen ik de bibliotheek verliet. Al het schoolwerk dat ik gemist had door dat hele gedoe vandaag was ik gaan inhalen in de bibliotheek maar blijkbaar was het mij toch gelukt om het uur uit het oog te verliezen.
De gangen waren donker maar ik zou zelfs blindelings de weg wel kunnen vinden nu, als de trappen zich niet zouden veranderen. Even schoot het mij te binnen hoe groot de kans was Scorpius weer te betrappen want het leek me maar klein dat hij zijn bezigheid zou laten gaan door één ongelukje.
"Je zou hier niet moeten zijn."
Ja hoor, ik hoorde zijn stem maar vreemd genoeg was hij alleen. Blijkbaar was het zijn beurt als klassenoudste om ronde te doen door het kasteel. Op dit moment was ik er mij ook van bewust dat hij in staat was mij puntenaftrek te geven.
"Ik kom van de bibliotheek."
Antwoorde ik maar er was meer wat ik wou weten en ik drong de stem van mijn vaders waarschuwing even ver weg in mijn hoofd.
"Hebben ze het je lastig gemaakt?"
"Niets wat ik niet aan kan. Twee keer strafwerk en ik mag niet meer- je weet wel."
"Dat moet vast lastig zijn."
Met een scheve, veel te aantrekkelijke glimlach keek hij mij aan.
"Heb je nu zonet echt een grapje gemaakt?"
Grappen maken was inderdaad niet echt voor mij besteed dus ik begreep zijn verbazing wel.
"Ik mag eigenlijk niet meer in je buurt komen."
We waren al een eindje verder gelopen en ik herkende de gang richting de leerlingen kamer van Hufflepuff.
"Wat compleet belachelijk is want met kerst zitten we toch weer bij elkaar aan tafel."
Hij was gestopt met lopen en ook ik stop nu om hem aan te kijken. Het maanlicht weerkaatste schitterend in zijn storm grijze ogen.
"Er is nog iets wat compleet belachelijk zou zijn."
Er was geen tijd meer om te vragen wat hij hier mee bedoelde. Mijn hoofd werd vast gegrepen tussen twee sterke handen en ik voelde zijn lippen, bijna wanhopig op die van mij. Het was zoet en zacht en mijn benen wouden zich bijna begeven toen hij mij net op tijd los liet. We stonden neus aan neus, maar een paar centimeters van elkaar verwijderd. De sterren zag ik bijna weerspiegeld in zijn ogen en ik zou hem zo opnieuw kunnen zoenen.
"Ja, compleet belachelijk."
Antwoorden ik misschien iets te dromerig, omdat hij uiteindelijk toch mijn eerste zoen heeft kunnen stelen.
"Ga maar-" hij knikt richting de deur waar ik moest zijn, "voor ik je echt puntenaftrek geef, of erger, je opnieuw zal zoenen."
Ik liep naar de deur die ik open deed en draaide me een laatste keer naar hem om.
"Ik weet niet zeker of ik dat wel zo erg zal vinden."






avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op di mei 31, 2016 12:47 pm

Een glimlach stond er op mijn gezicht vanaf het moment dat ik wakker werd. Het was raar om te denken dat er maar één oorzaak was voor die glimlach, een oorzaak die ik nooit voor mogelijk had gehouden. En beter gezegd, die reden was een persoon. Of was het gewoon stom? Ik zou mijn vrienden om raad kunnen vragen maar het was niet moeilijk in te schatten wat hun reactie zou zijn. Hij gebruikt je gewoon. En dat zou ik ook moeten geloven maar voor even wou ik nog genieten van dit gevoel.
In ieder geval was het niet onder stoelen en banken te schuiven en viel het iedereen op dat ik zelfs voor mijn doen uitzonderlijk vrolijk was. Nog vrolijker als altijd.
"Ga je ons nog vertellen wat er is?"
Fluisterde Lola, die de grijns op mijn gezicht blijkbaar niet goed leek te vertrouwen en eerlijk gezegd had ze wel een reden. Dat 'ik ben je beste vriendin en weet wanneer er iets is' eigenschap werkte bij haar soms een beetje te goed.
"Ga je geen commentaar geven?"
"Doe ik dat dan ooit?"
Strak bleef ik haar aankijken.
"Oké, ik beloof geen commentaar te geven."
"Ook niet als het heel erg is?"
Ze schudt haar hoofd. "Ook niet als het heel erg is."
Voor ik de woorden zou uitspreken laat ik eerst een diepe zucht. Ik had zelfs werkelijk geen idee hoe ik dit onder woorden moest brengen dus floepte het er zonder na denken maar uit dat ik mijn eerste zoen had gehad, met Scorpius.
"Zeg dan iets."
Door de doodse stilte begon ik mij veel te ongemakkelijk te vinden.
"Ik mocht geen commentaar geven."
"Maar heb je dan helemaal niets goed te zeggen?"
De moed, dat het misschien niet zo erg was als ik dacht begon mij in de schoenen te zinken.
"Sorry."
Beschuldigend haalt ze haar schouders op.
"Je bent toch niet boos nu? Ik zei gewoon de waarheid."
Ondertussen was ik al opgestaan. Het was wel heel duidelijk dat het verkeerder dan verkeerd was en ik moest dringend naar hem op zoek om te vertellen dat gisteren niet meer was geweest dan een stomme vergissing.
"Nee, ik moet alleen nog iets doen."
Ik dacht dat het moeilijk zou zijn om Scorpius te vinden maar eigenlijk was dat niet zo. Ik was nog niet elke mogelijke gang afgegaan waar ik hem hoogstwaarschijnlijk kon vinden of ik zag hem al ergens in een hoekje staan. Desondanks dat ik hem zelf wou gaan vertellen dat het een vergissing was voelde ik toch een deel van mijn hart afbreken. Waarom had ik niet bik deze mogelijkheid stil gestaan? Waarom was het niet eerder in hem op gekomen dat een meisje zoenen voor hem het zelfde is als dat ontbijten voor mij is? Het was zijn derde, nee, vierde meisje met mij bijgeteld waar hij nu ergens mee was weg gekropen in een ver hoekje.
"Noémi."
Er was geen enkele reden geweest waardoor hij mij gehoord moest hebben dus ik was vreemd genoeg verbaasd dat hij mij meteen leek op te merken.
"Laten we ergens anders naartoe gaan."
Hoorde ik het meisje voorstellen die niet al te blij leek met deze plotselinge wending in haar pleziertje.
"Sorry, ik moet even-" excuseerde hij zich nu tegenover haar en liet hij haar vervolgens ook nog eens uit zijn klauwen ontsnappen om naar mij toe te komen. Zelfs tegen mij zei hij niets maar ik werd aan mijn pols vast gegrepen en mee gesleurd naar opslagkamer die vol stond met bezems en andere zwerkbalbenodigdheden.
"Kijk, wat er gisteren is gebeurd was niet meer dan een vergissing."
Omdat het zo donker was in de kast kon ik niet meer zien dan alleen zijn donkere silhouet. Twijfel sloeg toe nu ik de woorden die ik wou zeggen uit zijn mond hoorde komen. We waren zo verkeerd als regen en zon tezamen dat het zelfs goed voelde. Dat wij samen toch de hitte konden afkoelen en nu hij ook luidop zei dat het een vergissing was, wou ik niets anders dan verder gaan waar we waren gebleven.
"Je denkt niet dat het een vergissing in?"
Al was het donker, door de toon in zijn stem kon ik weten dat hij grote ogen had opgezet.
"We kunnen het toch-"
"Ik weet niet wat ik voor je voel, Noémi! Nu goed?"
Er klonk nu ook frustratie door in zijn toon en ik hoorde hem ergens tegen aan slaan met als gevolg dat er een hoop bezemstelen omver vielen met een hoop lawaai. Het is maar te hopen dat dit niet hoorbaar was tot in de gang of het zou de tweede keer op twee dagen zijn dat we het mogen gaan uitleggen bij het schoolhoofd.
"Ik kan iets niet doen waarvan ik niet weet wat ik er bij moet voelen."
"Die meiden neuken lijkt anders geen probleem te zijn?"
Even was het stil tot ik een zachte zucht hoor.
"Omdat het maar meiden zijn. Bij jou is het anders, zal het anders zijn en dat weet jij net zo goed als ik."
Zijn woorden raakte mij tot diep in mijn hart dat het helemaal leek te laten opbloeien. Scorpius zag ik niet als een romantisch type, maar dit was best wel, vreemd genoeg romantisch geweest.
"Moeten we dan niet de kans krijgen om uit te zoeken wat we willen?"
"En dan? Het lekker openbaar maken zodat iedereen het meteen weet? Kunnen we ons beter nu van kant maken."
"In het geheim dan?"
Mijn stem werd zachter en wanhopiger. Er waren gewoon niet veel opties voor ons om uit te kunnen zoeken wat we voor elkaar voelde. Al was ik er langst mijn kant wel vrij duidelijk van dat ik niet gewoon zijn vriendschap wou.
"Dat is nog debieler! En dan mag ik geen enkele meid meer- je wordt meteen jaloers en mensen gaan het beginnen opmerken."
"Ik word heus niet jaloers."
Weer was het even stil. Wat maakte ik mezelf nu wijs? Natuurlijk zou ik jaloers worden maar moest ik mij er niet over zetten om ons toch een kans te geven?
"Je bent gewoon bang!" Dit was mij laatste troef, omgekeerde psychologie en ik kende Scorp goed genoeg om te weten dat dit bij hem altijd werkte.
"Ik? Bang? Nee, ik ben niet bang. Ik ben gewoon-" even stopte hij, omdat hij niet verder kon zonder toe te geven dat hij inderdaad bang was. "Goed! We doen het." Op dit moment was ik blij dat het donker was zodat hij mijn grijns niet kon zien.


avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op wo jun 01, 2016 12:58 pm

De late herfstzon was langzaam aan het zakken en het zou niet heel erg lang meer duren voor de eerste sneeuwvlokjes uit de hemel zouden vallen. Het was ongelofelijk dat het nog maar van gisteren was geleden dat ik en Scorpius een besluit hadden genomen over ons. Sindsdien had ik hem niet meer gezien en de tijd leek tergend langzaam te gaan, zelfs al was het eigenlijk een gewoonte om geen tijd met hem te spenderen maar het leek wel, nu dit besluit gevallen was, het verkeerd was om niet bij hem te zijn.
"Wat doe je hier?"
Geschrokken ontwaakte ik uit mijn gedachten en keek op naar de persoon die mij uit mijn dagdroom had gehaald. "Het is toch niet dat we ooit van hun kunnen winnen-" ze knikte richting de personen hoog boven het zwerkbal veld. Bijna zag je alleen maar groente lichtflitsen door de lucht en kon je onmogelijk opmaken wie, wie was, maar hij zat er bij. "Heel lief dat je hun tactiek wilt bespieden voor ons team, maar het is nutteloos. Kom je mee eten? Het diner word zo opgediend."
Ik kon opgelucht adem halen dat Lola dacht dat dit de reden was waarom ik zo dicht bij de training van Slytherin stond.
"Ga al maar. Ik blijf nog even buiten."
Dar was gelogen, ik zou hier gewoon blijven staan, hoe stalkerig dat ook over kwam.
"Wat doe je hier?"
Scorpius was de eerste die van zijn bezem kwam en snel kwam hij naar mij toegelopen.
"Ik-"
"Problemen Malfoy? Stalkt ze je?"
Zijn teammaten kwamen lachend voorbij en hij leek er de grap niet van in te zien. Het enige wat hij deed was ze nijdig toe snauwen dat ze moesten verdwijnen voor hij ze liet verdwijnen.
"Je brengt mij echt in de problemen."
Zijn gezichtsuitdrukking was nog steeds hard toen hij zich weer naar mij toedraaide wanneer hij er zeker van was dat iedereen uit het zicht was.
"Dus ik mag niet gaan en staan waar ik wil?"
Hij keek nog eens een keertje in het rond en nam me dan bij de arm mee naar de tribune waar we ons onder verstopte.
"Dat mag je wel. Alleen moet je voorzichtiger zijn."
Gelukkig klonk hij al niet meer zo bot wanneer hij er nu zeker van was dat niemand ons hier zou kunnen vinden. Ik vroeg me af met hoeveel meiden hij hier onder de tribune al seks zou hebben gehad zonder dat iemand het wist.
"Niet weer die blik."
"Welke blik?"
Opnieuw schrok ik op uit deze gedachten.
"Die blik die zegt dat je het wantrouwt en met iets zit."
Ik voel hoe ik langzaam rood begon te worden. Het was maar dat we elkaar al zo lang kende anders zou ik mij schamen dat ik zo een open boek ben met mijn gevoelens.
"Nee, het is oké."
Ik deed mijn best het van mij af te zetten. Ik kwam zo al genoeg over als iemand die onzeker is en deze gedachten zou het er niet beter op gaan maken.
"Goed, want ik heb eigenlijk niet veel tijd."
Was dit het dan? Was dit hoe het ging zijn? Af en toe eens in het geniep met elkaar spreken omdat hij geen tijd had? Hij leek zelfs geen enkele moeite te doen om- mijn gedachten werden onderbroken door zijn lippen die ik voor de tweede keer op die van mij voelde. Zijn handen gleden af naar mijn heupen en ik probeerde niet al te hard te gaan rillen toen zijn vingertoppen een stukje huid aanraakte door mijn trui dat wat naar boven was gekropen. Helemaal ondersteboven van de zoen liet ik mij gaan en ging met mijn handen door zijn haren heen. Toen hij jammer genoeg stopte was zijn boze blik verdwenen en had plaats gemaakt voor iets wat je zelfs opwinding kon noemen. Hij wou toch geen seks? Waarschijnlijk wel maar daar was ik niet klaar voor, dat moest hij toch weten? Hij zou me toch niet alleen gebruiken om-
"Ik moet echt gaan en stop met piekeren over wat dan ook."
Ik voelde een klein tikje tegen het topje van mijn neus en keek toe hoe hij de tribune verliet.
"Waar bleef je zo lang?"
Lola keek mij achterdochtig aan toen ik een halfuur na dat ik haar was tegen gekomen the great hall in liep. Naast haar nam ik plaats en begon meteen mijn bord vol te scheppen met pasta waar ik eerst een hap van alvorens ik een antwoord zou geven. Zo had ik toch een paar seconden langer de tijd om een geloofwaardig excuus te verzinnen.
"Ik werd opgehouden."
Oké, dit was het slapste excuus in de historie van excuses maar ik had niets anders kunnen bedenken zonder al te veel leugens te vertellen waar ik op betrapt kon worden.
"Opgehouden?"
Ik knik afwezig. "Ja, niets speciaals." Ze liet het maar zo maar ik kon tot hier voelen dat ze nog steeds niet zeker was over waar ik al die tijd ben geweest.
"Weet je trouwens waar Scorpius is?"
Verdomme, waarom had ik dit gevraagd?
"Malfoy? Geen idee. Hij is even geleden met een meisje vertrokken voor 'bijles' hoorde ik hem zeggen dus ik zou hem nu niet storen. Waarom?"
"Oh, familiezaken."
"Maar jullie zijn geen- laat ook maar. Wat deden je ouders hier gisteren?"
Ik bijt op de binnenkant van mijn kaak omdat ik mij op dit moment echt op glad ijs bevond.
"Mijn punten van bezweringen. Ze gaan maar niet naar boven hoe hard ik ook mijn best doe."
Weer een leugen, ik zou hier nog goed in gaan worden.
"Misschien moet je ook aan Malfoy vragen voor bijles."
Ik stikte bijna in mijn eten en begon overdreven te hoesten om de brok weg te krijgen.
"Het was maar een grapje. Ik weet heus wel dat jij niet zo dom bent."
Was het maar. Ik zat er mee door wat ze had gezegd. Scorpius die bijles gaf stond niet echt gelijk aan hoe bijles moest zijn.
"Ik ga nog wat studeren."
Door deze bekendmaking leek ik plots ook geen honger meer te hebben, zelfs al rammelde ik en knorde mijn maag voor meer voedsel stond ik op.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op wo jun 01, 2016 7:26 pm

Als ik het goed had stond Scorpius altijd vroeg op. Hij hield niet zo van pottenkijkers en al zeker niet in de ochtend bij het ontbijt. Dat nam niet weg dat ik hem niet wou spreken over wat mij sinds gisteren dwars zat en daarom was ik extra vroeg gaan slapen zodat ik fit kon wakker worden. Zelfs Lola was nog niet in de slaapzaal toen ik in bed was gaan liggen en nu ze zelf nog lag te snurken onder de dekens had ik haar ook niet horen binnen komen, ik was vast vermoeider geweest dan ik had gedacht.
Zachtjes sloop ik op mijn kousen naar de deur en pas toen ik in de leerlingen kamer kwam deed ik mijn schoenen aan. Als ik hier lawaai zou maken zou er niemand zijn die zich afvroeg welke idioot er zo vroeg in de ochtend al uit bed was. Niet alleen de leerlingen kamer van Hufflepuff maar het hele kasteel leek nog in een diepe slaap, al deed de geur van versgebakken brood en andere lekkernijen al de ronde in de gangen. Het kon misschien eens geen kwaad vroeg op te zijn en rustig te kunnen ontbijten zonder te moeten vechten voor het laatste stukje brood omdat je een van de laatste was.
Ik zag Scorpius net de hoofdtrap aflopen en ik versnelde mijn pas op een manier dat hij mij ook niet zou horen.
"Was het leuk? De bijles?"
Hij schrok op toen ik hem, net voor the great hall aansprak.
"Wat doe jij al op?"
"Vragen of de bijles leuk was."
Hij zuchtte gefrustreerd en wierp een blik in de lege zaal waar de tafels rijkelijk gedekt stonden. Er was werkelijk nog niemand, zelfs geen leerkrachten dus hij leek het geen probleem te vinden bij mij aan tafel te komen zitten.
"Laat mij eerst goed wakker worden, oké?"
Hij nam de pot met koffie en de grootste kop die hij kon vinden. Dat was dus de reden waardoor hij altijd zo uitgerust leek, hij dronk hem puur zwart. Pure cafeïne.
"Ik heb bijles gegeven."
Ik fronste mijn voorhoofd. Ja, zo ver was ik ook al, alleen wou ik de echte waarheid horen. Ik keek naar al de ontbijt koeken en mijn maag rammelde van de honger.
"Hier."
Ik had het zelfs niet hoeven te vragen, hij leek zo al te weten naar wat ik verlangde en legde een broodje gevuld met aardbeiensiroop op mijn bord.
"Bijles of 'bijles'?"
Mijn vraag zat misschien vol vooroordelen maar ik had er wel mijn reden toe aangezien zijn reputatie die hij maar al te graag wou behouden.
"Bijles, oké? Ik heb vorige week een stomme, mislukte grap uitgehaald en nu moet ik tot de kerstvakantie elke dinsdag bijles geven aan de eerste jaars van Slytherin die niet mee kunnen met potions."
Jeetje, nu schaamde ik mij echt. Normaal zou ik hem zelfs niet geloven maar hij leek gefrustreerd genoeg dat hij deze straf had dat het onmogelijk was dat hij er over zou gaan liegen.
"Weet je wat mij nog het meest frustreerde?"
Ik schud mijn hoofd. "Dat je mij ooit wel gaat moeten vertrouwen maar er blijkbaar nu al moeilijkheden mee hebt." Deze woorden waren raak en ik liet mijn broodje waar ik net een hap had van genomen op mijn bord vallen.
"Het spijt me. Maar kun je het mij kwalijk nemen?"
"Ja. Want ik was er ook mee akkoord om dit een kans te geven, dus ik doe mijn volste best om het meeste er uit te kunnen halen. Denk je echt, dat als ik je al zou bedriegen ik ervoor zou zorgen dat iedereen wist dat ik bijles ging geven? Dan had ik tegen niemand gezegd waar ik heen ging."
Hij had een goed punt en ik schaamde mij nog meer dan ik al deed.
"Waarom wil je eigenlijk dat iemand weet dat jij bijles moet- het was een test! Je zorgde er voor dat Lola het zou horen zodat ze het tegen mij zou zeggen."
De puzzelstukjes begonnen nu allemaal op zijn plaats te vallen, wat een rotstreek van hem!
"Probeer dit nu niet in mijn schoenen te schuiven, Zabini-" hij stond recht van de plek doordat de eerste vroege vogels kwamen binnen gestrompeld. Hij boog zich een beetje zodat zijn lippen dicht bij mijn oor waren, waardoor ik kippenvel over mijn hele lichaam kreeg, al deed hij het waarschijnlijk alleen maar zodat niemand hem zou horen praten. "Of je probeert me te vertrouwen of we kunnen er beter nu al mee stoppen." Zijn stem was zo zacht dat het voor nog meer rillingen zorgde en ik kon hem alleen maar met mijn mond vol tanden na kijken toen hij the great hall verliet.
"Wat was dat?"
Ik schrok op omdat ik Lola niet had horen aankomen.
"Pest hij je weer?"
Meteen schud ik mijn hoofd.
"Het was niets."
Ik staarde naar mijn broodje aardbei en kreeg meteen een knoop in mijn maag. Het was ongelofelijk, dat hij zonder enige moeite en zonder dat ik het zelfs door had nu mijn leven al onder controle had.
"Je gaat het mij toch vertellen als hij je pest want ik geloof je niet, dan maak ik hem met alle plezier een kopje kleiner."
Wild maakte ze bewegingen met haar armen en handen, die gebald waren in vuisten waardoor ze bijna de kan met fruitsap omver stootte.
"Nee, het is oké, echt waar. Maar bedankt."
Glimlachte ik.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op do jun 02, 2016 8:58 am

Het was zeer moeilijk om in het geheim om te gaan met Scorpius. Sinds het ontbijt hadden we geen enkel moment, zelfs geen vijf minuten meer samen gehad en dat was ondertussen al drie dagen geleden. De eerste sneeuwvlokjes dwarrelde naar beneden toen ik beschutting had gezocht onder een grote boom aan het meer. Het was Vrijdagavond en terwijl de meeste mensen in de leerlingen kamer aan het genieten waren van de paar dagen rust had ik mijn dikste jas aan getrokken en een muts tot over mijn oren getrokken om hier te komen zitten. Het was Lola en iedereen opgevallen dat ik de laatste tijd meer afwezig was en terwijl ik bleef volhouden dat er niets aan de hand was had ik nog steeds tegen niemand iets durven prijs geven over mij en Scorpius.
Dromerig keek ik uit over het meer. Het was al donker maar de hemel bijna grijsachtig wit, het zou niet lang gaan duren of het zou harder beginnen sneeuwen en ik kon de schoenen, die niet bestemd waren tegen sneeuw gaan weg smijten. Als je heel goed keek kon je nog snel het topje van een groot, wit huis zien dat gebouwd stond op een eilandje iets verderop, Scorpius zijn thuis.
Alsof hij wist dat ik aan hem dacht zag ik hem naar me toe komen en snel naast me plaats nemen onder de beschutting van de boom voor hij helemaal vol zou hangen met de sneeuwvlokjes.
"Wat doe je hier buiten? Het is ontzettend koud."
"Alleen zijn."
"Dan ga ik maar weer."
"Nee!" Ik klonk misschien een beetje te wanhopig toen ik hem bij zijn pols greep en weer naar beneden trok. "Sorry." Mompel ik door mijn te vele reactie. Het moest inderdaad ontzettend wanhopig zijn over gekomen maar ik was blij dat hij hier was.
"Als iemand ons ziet, ik geef je bijles."
Ik glimlach zwakjes, "je wordt wel goed in bijles geven." Ik sloeg mijn armen een beetje steviger rond mijn opgetrokken knieën om zo de warmte vast te kunnen houden.
"Er is een plekje waar we rustig met twee kunnen zijn en misschien zelfs warme chocolademelk kunnen drinken."
Vragend keek ik hem aan. Als er zo een plekje was wou ik er meteen naartoe. Hij knikte in de richting van zijn huis en mijn ogen werden groot.
"Hoe gaan we daar raken en hoe leggen we het uit aan je ouders?"
"We vliegen er naartoe en met veel geluk is mijn vader nog op zijn werk."
Dat laatste betwijfelde ik, net zoals het eerste.
"Er komt een sneeuwstorm aan en jij wilt gaan vliegen in dit weer?"
Hij knikte en stond op. Pas nu zag ik de bezem die hij mee genomen had alsof hij dit al die tijd al van plan geweest is.
"Wat? Ik ging dit weekend sowieso over huis. Nu kan ik je beter meenemen."
Er waren grote twijfels langst mijn kant voor dit plan maar iets zei me ook dat Scorpius geen nee zou aanvaarden en diep vanbinnen brande er een vuur dat dit misschien wel het spannendste is wat ik in mijn hele leven gedaan had.
"Vertrouw je me?"
Hij was al op zijn bezem gestapt en had zijn hand naar mij uitgestoken. Volgens mij had ik niet veel keus meer en met een klein hartje stapte ik bij hem op. De sneeuw vloog me nu al in mijn gezicht en ik vroeg me af hoe dit wel goed zou kunnen komen.
"Het is vreselijk koud."
Mopperde ik. Na vijf minuten vliegen stonden we weer op de grond, helemaal doorweekt en bevrozen. Scorpius had de deur al open gedaan maar zelfs de warmte van het huis kon mij op dit moment niet warm krijgen. Het was het meest idiote, belachelijke idee ooit waar ik mee had ingestemd maar nu we hier waren kon ik niet terug zonder hem.
"En je hebt bijna tegen die boom gebotst!"
Ook dat was ik niet vergeten. Ik zag het grote zwarte ding nog steeds dichter en dichter bij komen terwijl Scorpius net op tijd uit de weg ging, hij leek het wel express te doen, alsof zijn hele leven stand hield met het ademenen van adrenaline en bijna dood ervaringen. Het zou geen fijne dood zijn geweest.
"Scorp, je bent- oh, Noémi."
De altijd vrolijke Ariana kwam de gang binnen en leek haar verbazing onder dwang te kunnen houden toen ze ook mij zag staan.
"Was dit afgesproken? Je ouders zijn hier ook."
Ik wierp een blik op Scorpius, hier hadden we geen rekening mee gehouden.
"Ga maar."
Hij knikte en duwde mij in de richting van de badkamer. Het enige wat ik nu kon doen was hopen dat hij alles zou afhandelen en een geloofwaardige smoes te verzinnen waren we hier beiden waren. De badkamer rook nog steeds naar shampoo en zeep wat het teken was dat er niet lang geleden nog iemand had gedoucht. Ik nam een van de grote handdoeken uit de kast en knoopte deze stevig rond mijn lichaam na dat ik mijn doorweekte kleren had uitgetrokken. Nu ik het warmer begon te krijgen zou ik meteen in slaap kunnen vallen maar dat leek mij niet zo een goed idee, dus met een spreuk maakte ik mijn kleren weer warm en droog en net toen ik als laatste mijn broek aan het aandoen was ging de deur open.
"Verdomme Scorp, dat is al de tweede keer."
Zei ik, met de herinneringen aan die keer op school. Ik draaide mij snel om en deed in een gehaast tempo mijn broek dicht.
"Kom op, niet zo preuts Noémi."
Ik hoorde de grijns gewoon in zijn stem. Ik luisterde niet naar hem en deed snel verder mijn broek aan voor ik mij weer naar hem toedraaide.
"Heb je iets geregeld?"
Vroeg ik, bijna hoopvol dat ik zonder achterdochtigheid toch een weekend met hem kon door brengen.
"Ik heb gezegd dat ik je moest helpen met schoolwerk. Je vader wou je mee naar huis nemen, maar de sneeuwstorm komt nu toch van pas. Het zou moeilijker zijn weer naar school te gaan van bij jou dan vanaf hier."
Daar had hij wel een goed punt en dat hij het nog klaar had gespeeld zonder iets verdachts te laten op merken, ik was verbaasd.





avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op zo jun 05, 2016 4:21 pm

Ik had het niet meer kunnen opbrengen die avond nog naar beneden te gaan en iedereen onder ogen te komen. Ondertussen wist ik wel dat ik niet al te welkom was en dat mijn vader mij op dit moment liever mee naar huis zou nemen om me tot mijn dertigste op te sluiten in de kelder. Ja, ik had er even echt genoeg van dat iedereen me vertelde en dacht wat het beste voor mij was. Gelukkig wist ik zelfs met mijn ogen dicht als het zou moeten de logeerkamer te vinden. Ik was nog niet lang binnen en lag nog maar net op bed, onder de warme dekens toen de deur open ging en meteen weer werd gesloten.
"Waarom ben je hier?"
Gelukkig was het Scorpius maar, anders had ik gedaan alsof ik sliep maar nu ging ik wat meer recht op zitten zodat we een deftig gesprek konden hebben.
"Omdat ik geen zin heb onder mensen te komen die me hier niet willen."
"Je overdrijft."
Ik trok mijn wenkbrauwen op. "Oké, je overdrijft nie maar je hoeft je ook niet op te sluiten."
Ik haal nonchalant mijn schouders op want ik had het gevoel dat ik dat net wel moest doen, mij opsluiten.
"Wat is nu de bedoeling?"
"Ze verwachten dat ik je het hele weekend bijles ga geven."
Nou, dat vooruitzicht was minder aanlokkelijk als wat we echt in gedachten hadden. Ondertussen was hij al naar mee toegekomen en had zich het gemakkelijk gemaakg gemaak op het plekje naast mij op bed.
"Laten we nu dan maar even genieten voor zolang het nog kan."
Eerst had ik werkelijk geen flauw idee wat hij eigenlijk bedoelde tot ik zacht werd neer gedrukt op bed en hij op mij kwam liggen. Meteen was het veel warmer met hem zo dicht tegen mij aan.
Zijn lippen streelde langst mijn hals en ik voelde zijn handen onder het shirt kruipen wat hij mij eerder had gegeven. Genietend liet ik mij mee voeren onder zijn aanraking en liet hem doen waar hij het best in was. Pas toen hij het shirt helemaal omhoog deed en zijn handen mijn borsten aanraakte begon er een belletje te rinkelen.
"Scorpius-" mompelde ik veel te zacht want hij bleef gewoon verder doen. Hoe opgewonden ik ook begon te raken wanneer hij in mijn tepels kneep, het was iets wat ik nog niet wou en waar ik nog niet klaar voor was.
"Scorpius!"
Zei ik dit maal een beetje luider en met een verwilderde blik vol verlangen keek hij mij aan.
"Oh kom op, Noémi. Wanneer stop je verdomme eens me zo preuts te doen."
"Je doet dit alleen voor de seks, is het niet?"
Als hij al betrapt was omdat ik hem door had liet hij dat niet merken. Misschien had ik het wel verkeerd ingeschat maar wat kon ik anders verwachten van hem?
"Denk je dat echt?"
Hij ging van mij af en meteen deed ik mijn shirt naar beneden om mijn borsten te bedekken. Hij had ze al aangeraakt en op dit punt wou ik niet dat hij ze ook nog eens kon zien.
"Als dat werkelijk het geval was zou ik geen enkele moeite voor jou doen."
Hij leek gekwetst door mijn woorden en ik voelde mij echt stom dat ik hem zo verkeerd had ingeschat.
"Het spijt me."
Wat kon ik anders zeggen? Hij voelde zich waarschijnlijk beschaamd omdat het nooit eerder was voor gevallen dat iemand hem afwees wanneer hij op het punt stond seks te hebben.
"Je kan me niet te lang laten wachten."
Ik nam een moment om na te denken over zijn woorden. Als hij niet wou wachten tot ik er klaar voor was, was hij dan wel de juiste jongen voor mij? Ik wist dat ik beter op school was gebleven, dan zou ik dit gesprek nu niet moeten voeren. Maar dit gesprek zou er ook nooit van komen. De deur van de logeerkamer ging open.
"Lieverd, ik kom even gedag-" de mond van mijn moeder viel open en ik had zelfs geen kans het uit te leggen of te smeken haar mond te houden.
"Blaise? BLAISE?"
Ik hoorde niet één maar verschillende paar voetstappen de trap op komen en uit instinct duwde ik Scorpius uit bed, al was het ergste al gebeurd.

avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op za jun 11, 2016 8:41 am

Snel was ik naar de badkamer gelopen voor de hele kamer vol zou staan met pottenkijkers. Misschien was het wel laf van mij maar ik wou niet dat iedereen mij kon zien in een te groot shirt en nu had ik ook nog eens de kans een beetje langer weg te blijven van het slagveld dat ik, nee, dat Scorpius had aangericht. Hij moest maar niet zijn gekomen. De badkamer was dan nog wel aan de overkant van de gang, ik kon het geruzie luid en duidelijk horen. Verwijten werden heen en weer geslingerd dat het mij nog een wonder leek dat ze nog wisten wat ze riepen en tegen wie. Misschien moest ik gewoon vanaf hier verdwijnen naar een verre plek waar ze mij nooit zouden kunnen vinden al was dat wel het toppunt van lafheid. Ik kon niets anders dan de deur weer open doen en het tegemoet treden.
Iedereen keek mij aan toen ik hun tegemoet ging. Als ze zouden verwachten dat ik ook maar iets zou zeggen over deze gebeurtenis zouden ze nog lang kunnen wachten. Het was zo stil dat je krekels zou kunnen horen tot mijn vader zijn keel schraapte.
"We gaan."
Zou ik terug gaan naar school of zouden ze mij meenemen naar huis tot het weekend voorbij is? Eerlijk gezegd kon mij dat niet veel schelen want ik had ook niet meer de intensie om hier te blijven. Het was Scorpius zijn schuld omdat hij ontzettend idioot was geweest.
"Dat is het beste Zabini, dat je jou mudbloods mee neemt, ze zorgen alleen maar voor problemen."
Ik zag een spiertje aan zijn slaap trillen van woede maar was nog verbaasder over het feit dat hij Draco gewoon deze opmerking liet maken.
"Excuseer mij meneer Malfoy-" ik had geen idee wat mij bezielde, ik had zelfs geen idee waar dit vandaan kwam maar moest ik hem dit gewoon laten zeggen?
"Het is niet omdat mijn moeder er één is, dat ik het ook ben. Daarbij, dat woord wordt al lang niet meer gebruikt dus misschien moet je het verleden eens los laten. Het zal je op zijn minst een hoop minder zuur maken."
Iedereen was stil en mijn ogen werden groot. Misschien had ik sommige dingen beter anders geformuleerd of het gewoon niet moeten zeggen.
"We gaan."
Ik werd bij mijn arm gegrepen en kreeg dat vreemde, duizelige gevoel in mijn maag dat ik altijd heb wanneer we verdwijnen.
Ik had een plan. Op een onverwacht moment, wanneer ik zou denken bijna thuis te zijn zou ik loslaten. Het was geen goed plan, want ik kon wie weet waar terechtkomen maar het was iets. Weglopen van mijn problemen was beter dan een gepreek ondergaan en ruzie maken, of misschien toch niet maar het was al te laat. Op een onwillekeurig moment liet ik los en ik had mij niet goed voorbereid op het terecht komen op mijn voeten dat ik hard op de grond viel.
Het was al donker buiten maar ik herkende de plek. Buiten aan de lekke ketel was ik gestrand en ik was blij dat het op zijn minst een plek was dat ik herkende. Ik klopte de sneeuw van mijn kleren en ging zo snel mogelijk naar binnen om uit de kou te zijn. De man achter de bar leek niet al te blij dat er nog iemand zo laat kwam binnenvallen maar ik had niet mee nodig dan wat om te schrijven, een uil en zeker en vast een warme chocolademelk me veel slagroom.
Scorp,
Ik zit in de lekke ketel, kun je hierheen komen?
Noémi.

Het was een kort briefje dat ik aan de poot van de uil vast maakte en ik hoopte alleen maar dat hij hier op in zou gaan of in het ergste geval, zijn ouders het niet te pakken zouden krijgen.



avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op za jun 11, 2016 6:58 pm

De seconden tikte voorbij, net zoals de minuten en na een halfuur begon ik de hoop op te geven dat hij zou komen.
"Neem je nog een kamer of hoe zit het?"
Het was duidelijk dat de man ongeduldig begon te worden. De vermoeidheid stond in zijn ogen en het liefst van al zou hij gaan slapen maar wat moest ik doen? Het was toch onmogelijk om naar huis te gaan terwijl ik was weg gelopen?
"Nee, die heeft ze niet nodig."
Door mijn gedachten had ik niet door gehad dat de deur was open gegaan en er iemand binnen was gekomen. De man zuchte nu alleen nog maar luider, geïrriteerder.
"Neem haar dan mee, ik wil gaan slapen."
"Wij houden je niet tegen we blijven niet lang."
De man leek niet al te blij me dit plan om zijn zaak te verlaten terwijl er nog steeds twee tieners aanwezig waren.
"Kijk-" Scorpius had mij nog niet aangekeken maar liep meteen door naar de man. "Als ik het goed heb komt het door het ministerie dat je dit werk hebt? Als je het ook wilt behouden zou ik maar luisteren want ik kan er meteen voor zorgen dat jij op straat komt te staan."
Hij slikte een keertje, keek ons nog eens zonder iets te zeggen vuil aan en verliet de lekke ketel via een achterdeur.
"Dat kun je niet echt, toch?"
Ik zou mij er namelijk ontzettend slecht bij voelen als die man zijn werk en onderdak kwijt was door mijn schuld.
"Jawel maar daarom ben ik niet hier."
Hij schuift een stoel naar achter en zet zich er op neer zodat we nu over elkaar zitten. Zijn stormachtige ogen staan nog feller als normaal wanneer hij mij aankijkt.
"Wat bezield je om dit te doen? Je ouders zijn doodongerust. Zelfs zo erg dat mijn vader mee opzoek is naar jou."
"Waarom?"
"Waarom? Omdat je hebt los gelaten en ze niet weten waar je bent. Ze denken dat je misschien verkeerd bent neer gekomen, wie weet waar en je iets gebroken hebt, of erger dood."
Dachten ze dat echt? Ik had mijn komt bezeerd tijdens de val maar dat was ook al. Ik was niet zwaar gewond, op een vreemde plek of dood.
"Omdat ik het niet fijn vind als mensen boos op me zijn."
"Dus dan besluit je iets dom te doen van plaats die boosheid over je heen te laten komen die maar een dag zal duren?"
Nu ik het zo uit zijn mond hoor komen was het misschien wel stom, zelfs kinderachtig van mij geweest.
"Zijn jou ouders dan niet meer boos?"
Hij haalt nonchalant zijn schouders op.
"Dat gaat wel weer over. Het is erger dat ik een hele moederlijke preek heb gekregen over hoe ik veilig seks moet hebben."
Een lach komt er naar boven.
"Ja, is misschien niet zo slecht. Jij steekt je lul in alles wat een gat heeft."
Het bleef stil. Had ik hem misschien gekwetst? Nee, dat was onmogelijk.
"Ik breng je naar huis maar eerst-" ondanks onze problemen voelde ik zijn lippen die van mij strelen en voor het eerst kan ik mij weer ontspannen. Mijn handen gaan door zijn haren heen dat ontzettend zacht aan voelt en ik laat mij helemaal mee voeren wanneer hij me optilt en op de rand van de tafel zet. Nog steeds hebben we elkaar niet los gelaten en heef hij het tempo van een liefkozende zoen opgedreven naar een zoen vol passie en vuur. Mijn handen glijden af naar zijn borst terwijl die van hem langzamer omlaag beginnen te glijden naar mijn heupen.
"Scorp."
Ik onderbreek de zoen om hem aan te kijken. Zijn haar is warrig en zijn ogen kijken mij aan vol lust.
"Waarom zouden we nog wachten?"
Ja, waarom?
omdat je er niet klaar voor bent , zegt het stemmetje in mijn hoofd. Maar wanneer ga ik er dan wel klaar voor zijn? Hoe langer ik wacht, hoe moeilijker het word en dan zal ik er misschien wel nooit klaar voor zijn.
"Hoe serieus meen je het met mij?"
Als ik mij helemaal aan hem ga geven wil ik wel zekerheid. Dan kunnen we er samen voor gaan en onze ouders trotseren.
"Zo serieus als ik maar kan zijn."
"En je zegt dit niet om mij te kunnen-"
"Verdomme Noémi! Wat wil je dat ik zeg? Dat ik van je houd."
Plots werd het stil door wat hij had gezegd. Het was duidelijk te merken dat hij deze woorden niet had willen uitspreken maar toch heeft hij het gedaan. Ik wist niet wat te antwoorden en ik wou het terug zeggen maar de woorden waren moeilijker uit te spreken dan gedacht, al was dat wel wat ik voelde. In plaats van iets te zeggen trok ik hem dicht naar me toe en kuste hem met zoveel liefde dat niet uit te spreken viel.
Onze kleren lagen verspreid over de hele tafel. Ik had mij ongelofelijk onzeker gevoeld op het moment dat hij al mijn kleren had uit gedaan maar de blik in zijn ogen had mij gerust gesteld dat ik geen reden moest hebben om onzeker te zijn.
Zelf was zijn lichaam helemaal perfect. Mooi afgetraind door al het zwerkbal en zijn spieren hadden zich elke keer meer opgespannen wanneer hij dieper ging. Op het begin deed het pijn maar al snel begreep ik waarom iedereen dit geweldig vind, het gevoel van klaarkomen viel gewoon niet te beschrijven.
"Ik moet je maar eens naar huis brengen."
"En dan? Hoe gaat het dan tussen ons verder?"
Hij leek het antwoord hierop ook niet te weten dus zei niets.

avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op di jun 21, 2016 11:05 am

Het huis waar ik al mijn hele leven woon kwam in zicht en braafjes bleef Scorpius staan voor de poort dat het hele landgoed omringde.
"Ga je niet mee?"
"Geen denken aan. Ik heb alleen maar een preek gekregen thuis. Jou vader? Die vermoord me."
Ik slik omdat het waarschijnlijk waar was wat hij zei en omdat ik nog maar eens besefte hoe slecht ik er eigenlijk voor stond. Maar hij had wel gelijk, dit was iets wat ik alleen over me heen moest laten komen en ik kon mij niet voor de rest van mijn leven verstoppen achter mensen in de hoop dat ze het voor mij zouden opnemen en wat was nu het ergste wat er kon gebeuren? Huisarrest tot ik dertig ben? Het klinkt belachelijk maar niet belachelijk genoeg voor papa.
"Ik zie je maandag wel weer op school."
Ik knik en laat het toe hoe hij voor misschien wel de laatste keer zijn lippen op die van mij zet. Zelfs de wanhoop was te voelen en te proeven bij deze simpele zoen. Als ik nog wel naar school terug mocht gaan. Nee, dat was zelfs voor hem re barbaars om me daar af te houden.

Stilte overheerste het huis toen ik binnen kwam, waarschijnlijk waren ze nog steeds naar mij op zoek en wie weet hoe lang het nog zou duren. Hoe wanhopig deze hele situatie ook was, het gaf mij wel de kans naar mijn kamer te gaan om me te verstoppen.
Ik was nog maar net uit de douche en had mij in bed neergelegd toen ik hoorde hoe de deur beneden werd dicht geslagen en vervolgens meteen voetstappen op de trap.
"We vinden haar wel, lieverd."
Hoorde ik de geruststellende stem van mijn vader, al was die alleen maar bedoeld voor mama. De voetstappen kwamen steeds dichter bij, ze waren nu op de gang van de boven verdieping, nog even en ze zouden op zolder zijn waar mijn kamer was. Mijn kamer waar ik vanaf mijn veertiende zo hard heb voor zitten zagen. De zolder werd niet gebruikt en het zou de perfecte plek zijn om volwassen te kunnen worden. Dat was mijn argument geweest en na twee jaar had ik eindelijk afgelopen zomer mijn zin gekregen.
"Misschien is er iets ergs gebeurd."
"Dat is dan haar eigen schuld."
Ik slik omdat ik nog steeds het gesprek kon horen.
"Ik ga toch even kijken."
Ik moest blij zijn dat het mama was die dit zei maar toch trok ik het deken tot ver over mijn hoofd en draaide mij met mijn rug naar de deur. Zei zou me wel me rust laten als ze dacht dat ik sliep.
De deur hoorde ik kraken als deze open ging maar ik hoorde niemand de kamer binnen komen.
"Noémi?"
Haar stem klonk zo zacht dat ik moeite moest doen niet op te staan en haar te knuffelen. In tegenstelling bleef ik gewoon liggen en liet een slaperige zucht horen om haar toch gerust te stellen dat ik weer de weg naar huis heb gevonden.

Wanneer ik mijn ogen weer open deed had ik niet verwacht dat ik in slaap zou zijn gevallen maar de eerste zonnestralen schenen al naar binnen. Ik had geen idee hoe lang ik heb geslapen maar het moesten toch minstens acht uur zijn geweest. Het was nu zes uur, als ik naar beneden ging, snel wat zou ontbijten en weer vertrekken naar school om de confrontatie uit de weg te gaan hoefde ik ze niet meer te zien tot kerst en dan was alles misschien al vergeten. Of te lang geleden om er nog iets over te zeggen.
Mijn vloer kraakte wel, dus ik moest zo stil mogelijk uit bed komen en de krakende planken vermijden om niemand niet wakker te maken.
Er was nog niets van beweging te horen toen ik de slaapkamer van mijn ouders voorbij liep en opgelucht kon ik de trap afgaan. Jammer genoeg was de opluchting die ik had gevoeld niet van lange duur en zag ik zo mijn plan ook in het water vallen. Er stond een dampende mok thee op tafel met de ochtendprofeet. Twee paar ogen keken mij aan van boven de krant en deze werd meteen weg gelegd.
"Je besluit nog wakker te worden? Proficiat."
Ik slik en wist plots geen blijf meer met mezelf. Moest ik blijven staan? Snel weg lopen of- ik wist het gewoon niet meer en al was ik uitgeslapen, het was te vroeg in de ochtend om de confrontatie aan te gaan. Het enige wat ik kon hopen was dat mama snel wakker zou worden, zei zou het wel voor mij opnemen.
"Ik wou eigenlijk al weer naar school vertrekken."
Piepte ik en nog nooit had ik mij zo klein gevoeld. Nog nooit had ik een reden gehad mij zo te voelen want ik had nooit iets misdaan, mij nooit opstandig gedragen en altijd gedaan wat er van mij werd verwacht.
"School begint morgen pas, zitten!"
Met de toverstaf die naast hem lag liet hij een stoel achteruit schuiven en het beste wat ik nu kon doen was gewoon plaats nemen en zwijgen.
"Ik zou je verrot willen slaan."
Opnieuw slik ik. De problemen waar ik in zat waren nog erger dan verwacht en ik staarde uit het raam achter papa. Het sneeuwde niet meer maar de winterse zonnestralen hadden plaats gemaakt voor donkere wolken waardoor het elk moment opnieuw kon beginnen.
"Wat had ik gezegd over vriendjes?"
"Ik-"
"Kijk me aan als ik tegen je praat!"
Ik begon de controle over mijn ademhaling kwijt te raken door de stress die zich nu in mijn hele lichaam had verzameld.
"Wat hadden we gezegd over jongens?"
"Eerst school maar-"
"Er is geen maar in dit verhaal Noémi! Je gedraagd je opstandig en waarom? Krijg je niet alles wat je wilt? Heb je niet alles wat je wilt?"
"Misschien ben ik verliefd!"
Hij lacht maar het is geen lach van plezier.
"Verliefd? Je bent zestien! Je weet niet wat dat-"
Ik was al opgestaan om weg te lopen, ik had wel genoeg gehad van dit gesprek.
"DURF NIET WEG TE LOPEN!"
"IK LOOP WEG ALS IK DAT WIL."
oké het was de eerste keer dat we tegen elkaar schreeuwde en ik kon zelfs niet ontkennen dat het goed deed.
"De enige plek waar jij naartoe gaat is je kamer! En ik wil je tot morgen niet meer zien!"
Op dat moment kwam ook net mama de keuken binnen die vast moest zijn wakker geworden door het geroep dat had afgespeeld.
"Kunnen jullie niet een beetje vriendelijker tegen elkaar-"
"Nee!"
Klonk het in koor en dat was ook meteen het laatste wat ik zei voor ik weg liep naar mijn kamer.


avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op di jun 21, 2016 2:50 pm

#Scorp pov
Het was al donker toen ik weer thuis kwam. Het enige licht kwam nog van de maan en het met sneeuw bedekte landschap. Het was ontzettend koud en sneuwvlokjes dwarrelde langzaam neer op mijn jas.
"Waar ben jij geweest?"
Ik moest mijn best doen mijn lach in te houden terwijl ik mijn had uit deed en te droge hang aan de kapstok. Ze kon boos worden, mijn moeder maar het was altijd een hele opgave haar serieus te nemen sinds ik het laatste jaar mijn groeispurt gekregen heb en ze nog net tot mijn schouders komt.
"Ik heb mijn plicht gedaan. Noémi is thuis."
Ik vervolgde mijn weg naar de keuken waar het eten al koud was. Daarom was ze vast zo boos geweest. Ze had gekookt, ze hadden gewacht met het eten maar uiteindelijk toch begonnen wanneer ik maar niet kwam opdagen en ze geen idee hadden waar ik moest zijn.
"Hoe heb je haar naar huis gekregen."
Ik schepte toch een bord vol eten op en liet het warm worden door een spreuk.
"Ik ben ook maar een jongen met nood."
"Wat? Heb je die halve mudblood-"
Nu keek mijn vader op en hij leek niet al te blij met dit nieuws, wat mij ook niet verbaasde.
"Beter haar dan één of ander lelijk wijf, toch?"
Ik wou net een hap van de gebakken aardappelen nemen toen zowel mijn vork als bord werden afgenomen. Mijn vader leek voldaan met de uitleg die ik gegeven had maar mijn moeder leek door de kwaadheid die door haar bloed raasde plots wel groter dan ze ooit was geweest.
"Je hebt haar gebruikt Scorpius? Je hebt Noémj gebruikt?"
"Je valt in herhaling."
Probeer ik zo rustig mogelijk te klinken. Hoe sneller dit opgelost is, hoe sneller ik kan eten.
"Ze is niet het soort meisje om te gebruiken! Ze doet nog geen vlieg dood en helpt baby vogels helpen vliegen om maar even wat te zeggen! Ze verdient dat niet."
"Ja, een beetje gestoord is ze wel. Dat krijg je als je moeder een mudblood is."
Hard beet ik op de binnenkant van mijn kaak om een lach tegen te houden. Wat er ook zou gebeuren, ik kon er altijd zeker van zijn dat mijn vader mijn kant zou kiezen als ik maar met een smoes kwam die goed genoeg klonk voor zijn oren.
"Ongelofelijk jullie twee!"
Het bord met eten smeet ze hard voor mijn neus waardoor er barsten in alle randen kwamen en het eten over tafel rolde.
"Dat arme kind."
Ze was te boos en te opgefokt om nog defig te spreken waardoor ze de eetkamer verliet.
"Ik zou je straf moeten geven."
"wat?"
Verbaasd kijk ik op. Ik kon amper geloven wat hij zei maar toch had ik het goed gehoord.
"Je moeder heeft gelijk. Ze is zo tam als een onschuldig konijn."
Ik kon dit echt niet geloven. Alles wat ik had gezegd was alleen maar geweest om geen straf te krijgen en nu kreeg ik het toch. Dan had ik beter eerlijk kunnen zijn, dat had dan niet veel verschil gemaakt.
"Goed. Wat dan? Huisarrest kan je me niet geven-"
"Nee, maar ik kan wel je bezem afnemen en je voor een bepaalde tijd verbieden zwerkbal te spelen."
"Dat kun je niet en dat ga je niet-"
"Dat kan ik wel."
Nu pas viel mijn mond open.
"Er is volgend weekend een belangrijke wedstrijd!"
"Dan moeten ze maar zonder jou zien te winnen. Of houd in het vervolg je broek dicht."
Ik had straf? Ik had serieus straf? Ik kon het niet geloven. Nog nooit was dit voor gevallen omdat ik mij er altijd mooi had uitgepraat en dat was nu ook gelukt als moeder niet zo kwaad was geworden.
"Ze kunnen beter hun benen dicht houden."
Plots had ik geen zin meer nog langer hier thuis te blijven en was de nood om weer naar school te gaan veel groter.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op wo jun 22, 2016 12:01 am

Het was zo vreselijk gênant. Waarom stond mijn vader er op dat hij mij hoogst persoonlijk naar school zou brengen? Het zou de reputatie die ik niet heb niet veel beter laten worden. Hij vertrouwde mij gewoon niet en al kon ik het hem misschien niet echt kwalijk nemen, ik schaamde mij nog steeds.
"Ik ga met het schoolhoofd praten."
"Waarom?"
"Omdat ik niet wil dat jij nog maar in de buurt komt van Scorpius."
Hij liet mij achter in de gang zonder nog een verdere waarschuwing, niet dat ik die nog nodig had, hij was namelijk duidelijk genoeg geweest.
"Waar ging dat over? Waar ben je de hele tijd geweest?"
Normaal zou ik het gezelschap van Lola op prijs stellen maar nu leek het wel of ik voelde alleen maar irritatie. Irritatie die ik niet op haar moest uitwerken maar het op de ene of andere manier toch deed door te zeggen dat ze niet zo achter mijn gat moest lopen. Gekwetst keek ze mij dan ook aan en meteen voelde ik mij schuldig.
"Sorry. Het is alleen- ik kan er niet echt over praten."
Natuurlijk kon ik dat wel en natuurlijk weet ik ook dat ze mij niet zou gaan beoordelen over de daden maar ik had gewoon geen zin om er ook maar over te praten.
Ze besloot er gelukkig ook niet verder achter te vragen en aan te dringen en ik volgde haar naar de leerlingenkamer terwijl ze druk aan het praten was over wat er dit weekend is gebeurd op school.
"Jolie is ook terug op school. Ik snap trouwens niet hoe dat zei zomaar toestemming krijgt om op vakantie te gaan?"
Ik haal mijn schouders op omdat het mij eigenlijk ook niet echt interesseerd, mijn gedachten zaten namelijk bij een andere Malfoy.
"Ik denk dat het vooral komt omdat haar grootvader hier ooit les heeft gegeven. Wat maakt het ook uit?"
We stapte de leerlingenkamer binnen waar het gelukkig niet al te druk meer is.
"Omdat ze gewoon irritant is, goed? Ze lijkt alles te mogen en weet ik veel wat en ik durf er voor te wedden dat ze helemaal niet zo onschuldig is als ze zich voor doet."
Weer haal ik mijn schouders op en als ik niet beter wist zou ik haast denken dat ze jaloers is op iemand die vijf jaar jonger is. Gelukkig weet ik dat ze alleen maar niet tegen mensen kan die steeds in de belangstelling staan en alles gedaan krijgen door alleen maar met hun ogen te knipperen.

Die nacht had ik het moeilijk met in slaap te raken. Scorpius raakte maar niet uit mijn hoofd en als ik hem nog langer niet te spreken krijg zou ik nog gaan denken dat hij mij echt had gebruikt voor de seks. Deze gedachten maakte het er niet echt beter op en ik wist dat ik nu iets moest doen. Jammer genoeg was dat iets niet meer dan naar de gangen sluipen en hopen, hoe klein de kans ook is, hij het zelfde idee had als ik.
"Noémi?"
Ik schrok op door een meisjesstem. Het was Jolie die vanachter een hoek vandaan kwam.
"Wat doe jij hier?"
Sis ik uit angst dat er een leerkracht op de gang was en ze ons zouden horen.
"Ik kon niet slapen-" nonchalant, alsof ze geen schoolregels breekt haalt ze haar schouders op, "en wat doe jij hier?"
Geen denken aan dat ik mij de les liet spellen door een elf jarige maar nog voor ik antwoord kon geven had ze haar mond weer open gedaan.
"Ik weet dat je op zoek bent naar Scorpius, maar hij is nergens buiten in zijn bed. Ik weet ook dat je hem niet mag zien omdat jullie-"
"Heb je weer staan luistervinken?"
Opnieuw haalt ze haar schouders op.
"Ik moet toch chantage materiaal hebben als ik het ooit nodig heb?"
Vrolijk huppelt ze weg en ik kan haar alleen maar met open mond nakijken. Oké, ik had mij net dus echt de les laten spellen door een elfjarige. Ook wist ik ineens dat de kans Scorpius te komen van klein naar miniem was gegaan. Het enige wat ik nog kon doen was naar bed gaan en denken aan een plan om hem toch te kunnen zien en spreken onder vier ogen.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op do jun 23, 2016 11:01 pm

Voetstappen hoorde ik dichter komen en ik kon het mij niet veroorloven om nu betrapt te worden. Ik was maar net op tijd om opnieuw de leerlingen kamer binnen te glippen en de deur achter mij te sluiten voor ik betrapt zou worden. Opgelucht liet ik een diepe zucht en wachtte geduldig af tot ik mijn ademhaling weer onder controle had voor ik naar de slaapzaal ging. Ik zou proberen te slapen maar ik wist ook dat die lans klein was. Het gedacht dat ik gewoon zoals ieder andere meid gebruikt was liet mij maar niet met rust. Er was zelfs een moment dat ik mijn hersens moest wijsmaken dat het geen goed idee was om naar elke meid te gaan die gebruikt was geweest voor Scorpius zijn plezier en te vragen of hij tegen hun ook gezegd had dat hij van hun houdt.
"Waar ben je geweest?"
Verdomme! Er zat iemand rechtop in bed en laat die iemand nu ook net Lola zijn. Ik was er zo zeker van geweest dat ze sliep toen ik vertrok, ik had haar zelfs nog een beetje door elkaar geschud maar toen ze geen enkele kick gaf was ik er wel zeker van dat ze in een diepe slaap moest zijn.
"Ik ben wakker door het weer, als je dat afvraagt."
Pas nu merkte ik op hoe de onweerstorm door de lucht knalde, het was een wonder dat niet de hele slaapzaal wakker werd door de knallen.
"Dus waar ben je geweest?"
Had het nog zin om te liegen? Waarschijnlijk niet. Al de regeltjes die ik nooit gebroken heb, de model leerling die ik altijd ben geweest, ze zou geen smoesjes accepteren als; 'ik was mijn huiswerk vergeten in de bib'. Om een beetje tijd te winnen ging ik zo langzaam mogelijk naar mijn bed toe en legde mij neer op een manier die mij vreemd genoeg toch slaperig maakte. Misschien kwam het wel omdat de adrenaline die ik eerst had gevoeld om niet betrapt te worden begon uit te werken. Al kon ik ook niet zeggen dat ik niet ben betrapt, twee keer zelfs. Maar iedereen is beter dan een leerkracht, zelfs Jolie.
"Ga je mij niet raar bekijken of je oordeel klaar hebben?"
"Ga ik een reden hebben om dat te doen?"
Ik haal mijn schouders op, "waarschijnlijk wel". Mijn aandacht gleed af naar mijn handen en plots leken mijn nagels, veel te kort door het nagelbijten en de paar losse velletjes aan mijn vingers veel interessanter dan mijn geheim.
"Nou?"
Lola begon ongeduldig te worden en hoe hard ik ook mijn best deed om de juiste woorden te vinden en de beste manier te zoeken om het ook daadwerkelijk onder woorden te brengen, het lukte maar niet.
"Het is Scorpius."
Het kwam er snel en piepend uit dat ik mij in die paar seconden stilte afvroeg of ze mij wel had verstaan.
"Bedoel je dat je wakker ligt door hem? Pest hij je weer? Dwingt hij je om in het midden van de nacht door het kasteel te sluipen om weet ik veel wat, zijn huiswerk te maken?"
Het was te denken dat ze haar oordeel meteen klaar zou hebben maar ze zat er naast, ze zat er zo dik naast waardoor ik het nu alleen nog maar moeilijker had om haar de waarheid te vertellen.
"Ja, dat is het."
Ondanks dat ik verbaasd was over mijn eigen leugen dat er zomaar leek uit te komen, wist ik mijn gezicht toch nog goed in de plooi te houden.
"Waarom ga je niet naar het schoolhoofd?"
"En dan als klikspaan worden bezien?"
"Zo kan het toch ook niet verder?"
Met een zucht draai ik mij om en sla het dekbed steviger over mij heen
"Ik regel het zelf wel. Houd je er buiten, goed?"

De volgende dag werd ik pas laat wakker en ik zou mij echt moeten haasten als ik nog op tijd wou komen. Ik moest toegeven dat, ondanks alles wat er in mij om ging ik nog goed geslapen had. Het was pas toen ik uit bed kwam en Lola nog zag slapen dat het mij te binnen schoot dat we pas her tweede lesuur les hadden. Nu was ik toch nog te vroeg wakker en om niet meer verder te gaan op het gesprek hoe het deze nacht was gestopt besloot ik maar meteen de slaapzaal te verlaten om zo Lola te ontlopen. Waarschijnlijk zou ze na gisteren haar eigen conclusies trekken en denken dat ik al zo vroeg weg was om weer iets te doen voor Scorpius, maar daar kon ik mij nu even niet druk over maken. Waar ik mik wel druk in kon maken was bedenken met welke reden ik hem bik de Slytherin tafel weg zou krijgen.
"Niet gillen, goed?"
Ik was verzonken geweest in gedachten toen ik langst achter werd vast gegrepen. Mijn belager had ik nog niet goed kunnen bekijken maar die persoon had wel meteen een hand voor mijn mond geslagen zodat ik het niet op een gillen zou zetten. Pas toen ik door had dat ik een veel te kleine bezemkast was binnen gesleept wist ik ook dat het niemand anders kon zijn dan de persoon die ik zocht. Wat had Scorpius toch met kleine ruimtes? En hoeveel meiden had hij in die ruimtes al wel niet genomen?
"Waarom liep je deze nacht weg?"
"Wat bedoel-" plots herinnerde ik mij de voetstappen waarvan ik dacht dat het een leerkracht was geweest.
"Dus jij was dat? Waarom had je niet even geroepen?"
"Omdat ik niet wou dat iemand ons zou betrappen misschien? Als je maar even achterom had gekeken- wat maakt het ook uit."
Hij maakte de zin niet af dat het eigenlijk mijn schuld was dat we gisteren nacht zijn misgelopen door een misverstand en trok mij dicht naar zich toe.
"We zouden dit niet moeten doen. Als we betrapt worden, papa heeft- wat?"
Ik werd afgeleid doordat zijn ogen iets zochten in die van mij. Een soort van tegenstribbeling dat ik hem hier en nu ging afwijzen maar we wisten beiden dat, dat niet zou gebeuren.
"Wanneer heb je les?"
"Het tweede uur."
Één kant van zijn mondhoeken krumde omhoog in een grijns.
"Omdat ik je hier en nu wil nemen."



avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op za jun 25, 2016 5:31 pm

De realiteit kwam als een harde klap in mijn gezicht. Terwijl Scorpius niets door had en gretig verder ging met het strelen van elke beschikbare centimeter huid was ik tot her besef gekomen dat dit niets voor mij was. Niet alleen dat ik waarschijnlijk te laat zou komen voor de les als we het gingen doen maar mij ook laten nemen in een bezemkast door een jongen die er behoefte aan had. Het maakte er helemaal niets beter op en nam de gedachten nier weg dat hij alleen maar zijn pleziertje wou en zijn 'zaakje' wou legen. Zijn vingers die zachtjes in mijn tepel knepen zorgde er voor dat ik hem van mik afduwde, desondanks dat het een tintelent gevoel in mijn hele lichaam had gegeven. Hij leek het niet te begrijpen waarom ik hem plots van me had weg geduwd en met ogen die meer vragen hadden dan woorden konden spreken keek hij me nu van op een afstand aan.
"We moeten dit niet-"
De deur ging open en al sloeg ik snel mijn armen over mijn ontbloot boven lichaam was het ergste al gebeurd. Met een grijns van oor tot oor keek Jolie ons aan door het kiertje van de deur. Hopeloos keek ik naar Scorpius, het was zijn zus en ik kon op dit moment zelfs niets bedenken om te zeggen. De kans dat ze zou klikken als ik haar zou afsnauwen was ook groot dus buiten het sluiten van een compromie, waar ik al niet goed in was, zat er niet veel anders op.
"Je komt binnen of je sluit de deur en vertrekt."
Zei Scorpius terwijl hij zijn shirt aan trok en ik kon hem wel vervloeken. Zijn zusje zou de kans om chantage materiaal mis te laten lopen nooit afwijzen, dus kwam ze ook binnen en deed de deur achter haar dicht. Het werd hier nu echt veel te krab en ik stootte zelfs een paar bezems omver toen ik me bukte om mijn truitje op te rapen en snel aan te trekken.
"Wat krijg ik?" Haar stem klonk zo lief als een engeltje, zo zag ze er ook uit maar je kon het nooit onderschatten wanneer je een wolf in schapenkleren voor je had staan.
"Niets." Ik kon niet geloven dat Scorpius die zei. Zonder een tegenprestatie zou het niet lang duren of iedereen zou weten van ons 'avontuurtje' in de bezemkast. Wij wisten zelf wel dat er nog niets was gebeurd en dat wist Jolie zelf ook, maar iedereen smulde meer van sappige leugens. Ook zei kon het niet geloven dat haar broer niet in ging op haar grijnzende blik vol ondeugendheid. "Of wil je dat ik tegen mam en pap zeg dat jij je zakgeld gebruikt om mensen te betalen je huiswerk te laten doen?" Scorpius had blijkbaar de bal in zijn kamp en ik had moeten weten dat hij iets achter de hand had om zijn zusje de baas te zijn. Haar ogen werden groot en haar donkerblonde haren wipte zachtjes op en neer wanneer ze haar hoofd schudde. Desondanks dat ze het uiterlijk meer van haar moeder had zou het eigenlijk veel beter zijn dat ze ook het innerlijke had. "Je gaat me toch niet verklikken." Ik kon Scorpius zijn gezichtsuitdrukking niet zien maar de grijns was bijna voelbaar in de ruimte. "Voor wat hoofd wat." Ze knikt nederig en plots leek ze gewoon een klein, schattig, kwetsbaar meisje dat het beste voor had met iedereen. "Voor deze keer, grote broer." Haar tanden gaven bijna licht toen ze deze bloot lachte in mijn richting en ik kreeg er de kriebels van.
"En wat is plots jou probleem?"
Van zodra Jolie weg was richtte hij zijn volle aandacht tot mij.
"Niets."
Fluisterde ik, helemaal gegeneerd en prulde aan de mouwen van mijn truitje. Ik voelde mij plots veel kleiner dan ik was omdat ik er niet meer bij had stil gestaan dat hij het niet vergeten zou zijn dat ik hem had afgewezen.
"Niets? Deze nacht was je nog naar me op zoek, dit weekend had je geen probleem met je benen te openen en nu ga je plots preuts beginnen doen?"
Mijn mond viel open omdat de woorden aan voelde als een verboden vloek. "Geef me één reden waarom ik verder mijn tijd met jou zou verdoen terwijl ik zoveel verschillende kansen heb bij een ander?" Waar was de Scorpius van overlaatst gebleven? De jongen die me had weten te zeggen dat hij het niet deed voor de seks maar dat hij ook daadwerkelijk van mij houdt. "Omdat je van mij houdt." Dat waren dan ook de woorden om hem er aan te herinneren waarom ik hem die avond mijn maagdelijkheid had gegeven. Een beetje moeilijk wreef hij met zijn hand in zijn nek en mijn mond viel open.
"Het was een leugen? Alles was een leugen? Hoe lang ging je dat volhouden? Tot je mijn kut beu was?"
Hij schudt zijn hoofd maar ik ben zo boos, zo verdrietig en zo gebruikt dat ik niet meer weet wat ik moet denken.
"Je hebt het bij het verkeerde eind. Alleen, heel dit gedoe-" hij leek niet echt te weten hoe hij uit zijn woorden moest komen zonder mij nog verder te kwetsen.
"Denk goed na wat je wilt zeggen, Scorpius."
Nog steeds was ik boos maar naarmate de seconden weg tikte begon het verdriet de overhand te krijgen en ik voelde al tranen klaar staan in mijn ooghoeken.
"Hoe ik het ook zeg, je zal je gekwetst voelen."
Ik slik.
"Zeg dan niets wat me zal kwetsen."
Een zucht. "Dat kan ik niet-" even bleef het stil en de moed om mijn tranen nog langer tegen te houden zonk weg, net zoals mijn hart dat in de diepte van mijn maag leek neer te storten. "Er is iets wat ik voel voor jou, geen vriendschap, meer dan dat, alleen-" hij kneep zijn ogen even samen waardoor er rimpels ontstonden in zijn voorhoofd. "Ik ben niet goed in de liefde, ik weet niet hoe ik er mee moet om gaan en ik weet al helemaal niet of ik mij wel kan binden aan iemand." Plots wist ik ook niet meer wat ik nog moest zeggen of voelen. Hij gebruikte mij niet, wat een hele opluchting was, maar hij gaf ook toe, alleen niet met zoveel woorden, dat ik hem niet kon vertrouwen. Hem niet zou moeten vertrouwen en ik wist het niet meer, ik wist het echt niet meer.
"Je kan me een kans geven, maar ik weet dat ik je niet kan beloven je geen pijn te doen. Je kan me ook de tijd geven om na te denken maar in dit geval weet ik dat ik niet van je kan weg blijven."
De tranen stroomde geluidloos over mijn wangen omdat geen van de twee opties een droom einde had.
"Ik weet het niet, Scorp. Mijn hart is te breekbaar om een kans zonder zekerheid te wagen."
Ik opende de deur en hoorde nog hoe hij mij na riep maar negeerde het compleet. Ik had les.


avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op za jun 25, 2016 10:42 pm

Mijn rode ogen verraden de tranen die ik zo goed mogelijk had proberen weg te vegen. Ik had zelfs een poging gedaan door in het toilet water in mijn gezicht te gooien maar Lola kende mij goed genoeg om te weten dat er meer aan de hand was. Het zou ook geen wonder zijn dat ze me bij alle smoesjes die ik wist te vertellen niet geloofde. Ik wist ook dat ze liever de waarheid had zodat ze mij kon helpen maar dit was niet iets waar ik hulp bij kon gebruiken, laat staan de afkeurende blikken die ze mik zal geven als ik weet te vertellen dat ik mij mooi heb laten gebruiken.
"Juffrouw Zabini, kan ik je even spreken?"
Ik knikte en bleef op mijn plek zitten tot iedereen het lokaal had verlaten, alvorens ik recht stond en naar voren liep.
"Ik wil met je praten over je punten."
Er werd mij een papier toe geschoven. Bezweringen , stond er vanboven in grote letters op, gevolgd door alleen maar rode punten die schommelde tussen een twee en vijf. Ze waren niet goed en dat wist ik al langer maar het was pijnlijker dan gedacht ze onder elkaar gerangschikt te zien staan.
"Ik doe echt mijn best, professor maar het lukt mij gewoon niet."
Dat was de waarheid. Ik had gewoon geen flauw idee waarom het lukte. Iedereen had wel een goed en een slecht vak, maar dit was bij mij nog zacht uitgedrukt gewoon rampzalig.
"Daarom dat ik denk dat het beter is dat je bijles neemt. Het weegt zwaar door op je evaluatie op het einde van het jaar. Bezweringen is belangrijk voor volgend jaar dus als het niet beter gaat, je weet wat er kan gebeuren dan?"
Ik knik. Dan kan ik mijn zesde jaar blijven doen tot ik het wel onder de knie heb en ben ik misschien pas klaar als ik bejaard ben.
"De beste leerling in de school heeft wel tijd om jou extra lessen te geven."
Dus hij ging het zelf niet doen? De deur ging open en mijn ademhaling werd onregelmatig bij her zien van James, die veel te arrogant kwam binnen lopen.
"Sorry, ik wil niet onbeleefd zijn maar ik denk dat ik het sneller onder de knie krijg bij iemand die ik ken."
Dat was een leugen. Bijles krijgen van James Potter zou vooral bij mijn vader in het verkeerde keelgat schieten, het zou een schande zijn en al wou ik liever Scorpius niet meer zien, ik wist dat ook hij één van de betere van zijn jaar was dus waarom had hij hem niet gekozen?
"Je doelt op meneer Malfoy?" Ik knik. "Dat kan ik niet toestaan. Het schoolhoofd geeft geen toestemming jullie meer bij elkaar te brengen dan nodig is." Ongelofelijk dat ze heeft geluisterd naar het bevel van mijn vader.
"Ik doe dit ook niet voor mijn plezier. Bijles geven, bedoel ik dan."
Natuurlijk niet. Het was algemeen geweten dat James zich veel te goed voelde voor wie dan ook, alleen maar omdat hij de zoon van Harry Potter is.
"Elke avond een uurtje moet genoeg zijn. Als het tegen het einde van de week niet bij is, doen we er nog een weekje bij. Zal dat lukken Meneer Potter?"
Tot mijn verbazing knikt hij, "geen probleem".

Scorpius
Het was altijd vreselijk om als klassenoudste in de avond te moeten patrouilleren door de gangen. Overal vond je wel achterblijvers of stelletjes die stiekem op zoek waren naar een plekje, iets wat mij vreemd genoeg aan Noémi deed denken. Maar juist daarom had ik deze avond al te vaak moeten zeggen dat ze zo snel mogelijk naar de leerlingen kamer moesten als ze niet wouden dat ik hun afdelingshoofd ging verwittigen. Misschien was ik ook wel een beetje discriminerend tegen de rest, om alleen bij de leerlingen van Slytherin te doen alsof ik hun niet zag.
"Wat doe jij hier?"
De bibliotheek was de laatste plek waar ik nog moest gaan voor ik naar bed kon en dit keer was het vreemd genoeg Noémi zelf die ik er betrapte. Ze was duidelijk op zoek, misschien wel naar iemand, naar mij? Dan kon ik haar onmogelijk een waarschuwing geven.
"Ik? Wat doe jij hier? Op zoek naar een 'loslopen de poes' misschien?"
De grijns die ik voelde opkomen door haar woordkeuze probeerde ik te onderdrukken.
"En als het zo was? Zou je dat zo erg vinden? Je had daar straks een keuze kunnen maken maar je liep weg."
Blijkbaar wist ze niet meer wat ze hier moest op zeggen want ze bleef mij alleen maar zwijgend aan kijken.
"Scorpius, ik-"
"Er is hier geen reden om haar erop te wijzen dat ze nog rond loopt, Malfoy. Ze heeft toestemming."
Uit het niets leek James te komen opdagen die mij met een iets wat vijandige blik aan keek.
"Jij hebt vandaag toch geen ronde, Potter?"
"Nee, maar ik heb wel bijles te geven."
James knikt in de richting van Noémi en ik wist gewoon niet hoe te reageren.
"Ik kan haar zelf ook wel bij les geven."
"Je hebt er geen toestemming voor."
Ik deed een dreigende stap naar voren. We leken op dit moment wel twee alfa mannetjes die elkaar betrapte op de ander zijn territorium.
"Ik hoef er ook geen toestemming voor. Bij haar thuis zullen ze er nooit mee akkoord gaan dat jij haar bijles geeft."
"Genoeg!"
Beiden keken we op, we leken wel te zijn vergeten dat we nier alleen waren.
"Ik krijg gewoon maar bijles, Scorp. Dus als je ons nu wilt laten."
Waarom voelde het zo raar aan deze woorden te horen? Waarom kreeg ik plots een onbekend gevoel dat ik niet kon benoemen?
"Jou vader gaat hier nooit mee akkoord, Noémi en-"
"Laat het Scorpius."
Aan haar blik kon ik opmaken dat ze me wel door had. Dat ze wist wat er in mij omging nu ik het gevoel een naam had kunnen geven. Jaloezie.
"Dit zal niet lang duren."
Ik liet hun beiden achter. Jaloezie is een vuil beestje, maar het kon me vrij weinig schelen dat de bijles geschorst zal worden wanneer ik ze op het thuis front op de hoogte breng van dit nieuwtje.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op zo jun 26, 2016 4:31 pm

Ik wachtte geduldig af tot Scorpius de bibliotheek uit was en draaide mij dan met een rood aangelopen hoofd om naar James.
"Het spijt me. Hij is soms- soms denkt hij dat-" ik wist niet goed wat ik moest zeggen omdat ik mij zo hard schaamde voor het stukje drama dat Scorpius wist op te zetten.
"Het is al goed." Schudde hij zijn hoofd maar ik wist beter. Elke kans, hoe klein die kans ook was en over hoe iets stom het ook zou zijn, ze zouden die beiden maar al te graag aannemen als dat betekende dat ze elkaar konden dwarsbomen en in de haren vliegen. Daarom dat het verbazend verrassend is dat Albus, desondanks dat hij familie is van James, zo hard verschilt en het wel gewoon goed kan vinden met Scorpius.
"Misschien kunnen we het beter tot morgen uit stellen."
Ik schud heftig mijn hoofd.
"Nee, dat hoeft echt niet. Ik- ik heb het echt nodig, weet je? Al is het maar één hoofdstuk maar ik moet het echt goed beginnen kennen of ik zit in de shit."
Wel, dat hadden we dan ook maar gehad, James smeken om mij vanavond toch nog bijles te geven. Als iemand mij dat een week geleden had gezegd dan had ik die persoon vierkantig uit gelachen.
"En je gaat hier gaan problemen mee krijgen?"
"Waarschijnlijk wel." Antwoord ik terwijl ik mijn schouders ophaal. "Dus hoe sneller we er door zijn hoe beter."
Het was een heel gedoe om bijles te krijgen, ik had gedacht het na de eerste les al onder de knie te krijgen maar deze verwachtingen waren blijkbaar te hoog. Eigenlijk was het uitgedraaid op een complete ramp. James vond het een goed idee om gewoon te beginnen waar we in de les mee waren gestopt. Een straaltje helder water uit een toverstaf krijgen zou niet zo moeilijk moeten zijn maar dat was het wel met als gevolg, alles was kletsnat omdat het wel leek of er een kraan was open gedraaid en we deze niet meer dicht konden draaien. Uiteindelijk wist ik wel waar de fout zat, mijn uitspraak. Het was aguamenti en niet aguamentie, met lange i zoals ik altijd had uitgesproken en het wel een aantal keer was voor gevallen dat het lokaal onder water kwam te staan.
"Gelukkig is het maar water en geen vuur."
Zijn gezicht stond vriendelijk maar ik voelde mij al bij al wel een gigantische mislukking omdat het mij pas na de vijfde keer was gelukt.
"Misschien had ik je moeten waarschuwen om regenlaarzen aan te doen."
Een klein glimlachje kwam er op zijn gezicht, "heb je nu zo juist een grapje gemaakt?"
Ik haal mijn schouders op. "Ik denk het wel." Ook kon ik zijn verbazing hierdoor geen ongelijk geven. Ik was het hele uur zo opgefokt en gestrest geweest dat ik met geen enkel grapje kon lachen dat hij maakte, zelfs niet als het ook echt grappig was.
"En bedankt om te terug naar de leerlingen kamer te brengen."
Het was niet nodig geweest maar op de een of ander manier stond hij er op voor moest ik Scorpius nog tegen het lijf lopen en hij vervelend zou gaan doen. Hij wou maar niet geloven dat ik hem gemakkelijk zelf aan kon.
"Je weet het wachtwoord toch nog?"
Fijn! James dacht dus echt dat ik dol was terwijl hij al die tijd wel gewoon vriendelijk was gebleven.
"Die hebben we niet. Niemand dat het waardig genoeg vindt om bij ons in te breken."

"Dus-" in schrok op. Half slaperig zat ik de volgende dag aan het ontbijt en mijn ogen vielen bijna dicht terwijl ik de lepel ontbijtgranen met gesloten ogen naar mijn mond probeerde te brengen.
"Wat dus?" Ik keek op naar Scorpius die vreemd genoeg plaats had genomen op de lege plek naast mij. Niemand van mijn afdeling deed eigenlijk ook maar enige moeite om te vragen wat hij hier deed. "Heeft de bijles iets uitgemaakt?" Mijn ogen schieten ver open als ik hem verbaasd aan kijk. "Nou-" ik buig me een beetje dichter naar hem toe, ik ging namelijk dingen zeggen waar andere geen zaken mee hebben, "als jij eens kon beslissen wat je wilt dan had ik elk detail wel met jou verdeeld." Voor een moment was hij uit het veld geslaan maar Scorpius zou Scorpius niet zijn als hik zich niet snel wist te herpakken. "Dat was een serieuze vraag." Dus ik zucht.
"Ik kan eindelijk water uit mijn staf laten komen." Hij lachte maar ik bleef hem doodserieus aankijken. "Dat hebben jullie een uur lang gedaan?" Ik knik een beetje beschamend. "Ik kan er toch ook niet aan doen dat ik een wandelende ramp ben. Jou vader heeft misschien nog wel gelijk wanneer hij zegt dat ik beter geen magie kan gebruiken. Ik kan die spreuk nu pas." De realiteit van deze woorden nam mijn eetlust plots weg en ik stond recht.
"Noémi, zo bedoelde ik het niet."
In schud mijn hoofd maar het kan mij eerlijk gezegd zelfs niets schelen hoe hij het wel bedoelde.
"Serieus, in bedoelde het echt niet zo."
Hij had mij ingehaald en in een lege gang bleef ik pas staan.
"Echt, ik kan je bijles geven bovenop je bijles."
"We mogen niet met elkaar gezien worden."
Een grijns dat zelfs zijn ogen deed schitteren kwam er op zijn gezicht. "Dan is het ineens ook een goede reden om uit te zoeken hoe het nu verder moet tussen ons."
"Is er dan een ons?"
Hij haalt zijn schouders op, "er is ook geen jou en mij, apart."
Ik glimlach zwakjes. Misschien had hij wel gelijk en moest ik mijn trots aan de kant schuiven en hem daadwerkelijk een kans geven.


avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op zo jun 26, 2016 8:02 pm

De daarop volgende dagen waren zacht uitgedrukt verwarrend, maar ik kon niet ontkennen dat ondanks het mij in de war bracht, ik ook genoot van de aandacht. Voor het eerst voelde ik mij mooi, geliefd. Het zat namelijk simpeler in elkaar als hoe ik het ervaarde. Na mijn bijles in de bibliotheek bleef ik wat hangen. Tegen James zei ik dat ik altijd wat bleef oefenen, maar in tegenstelling was dat niet waar. Ik wachtte op Scorpius. Veel van de bijles dat hij gezegd had mij te geven kwam niets van in huis. We zoende, zoende en het bleef bij zoenen, al waren er ook momenten geweest dat we 'voelde'. Ondanks dat we al seks hadden gehad wou ik mij voor de tweede keer niet zo makkelijk laten overhalen en Scorpius bleek er beetje bij beetje begrip voor te kunnen tonen. Maar dat was niet alles. Ook James vond ik aardig, aardiger dan zou moeten. Naarmate de dagen voorbij gingen kon je door zijn arrogant gordijn heen dienen begon je door te hebben wat voor een leuke jongen hij eigenlijk is. Ik genoot zelfs zo van zijn gezelschap dat ik in dat uur tijd dat we bij elkaar waren ik Scorpius helemaal kon vergeten en ik zelfs begon te twijfelen wie er nu eigenlijk leuker was. Het was een luxe probleem, om met je handen inde haren te zitten en het uit te schreeuwen van frustratie omdat je geen keuze kon maken. Het voelde zelfs een beetje aan alsof ik Scorpius bedroog, desondanks er niets officieels was tussen ons.
"Ga je weer alleen verder oefenen?"
Het uurtje bijles was voorbij en we hadden niet veel gedaan. In die korte tijd had ik alles onder de knie gekregen en dat wisten we beiden, maar we deden alsof het nog nodig was, gewoon om bij elkaar te kunnen zijn.
"Ik denk het wel, het kan altijd beter."
Mijn gemiddelde van een drie was gestegen naar een vijf. Al stukken beter dus, maar nog niet goed genoeg.
"Noémi-" hij liet een hand door zijn haar glijden en zijn onuitgesproken woorden waren voelbaar in de ruimte tussen ons. Hij moest niets zeggen om te begrijpen wat hij wou zeggen. We wisten het beiden omdat we het beide voelde. Dus ik liet het gebeuren. Ik liet hem toe tot mijn persoonlijke ruimte en aanvaarde het hoe hij mij tegen de muur aan duwde, zijn armen gretig rond mijn middel legde en mij zoende zoals hij nog nooit had gezoend. Het voelde goed en toch zo verkeerd. Verkeerd omdat hij mij Scorpius kon doen vergeten voor dit ene moment. Scorpius! Sneller dan zijn ogen mij verbaasd konden aankijken had ik hem van mij weg geduwd maar het ergste was al gebeurd. Scorpius kwam altijd tien minuten na dat James vertrokken was en we hadden duidelijk langer dan tien minuten met elkaar zitten rotzooien.
"Scorpius!"
Ik zag hem staan tegen de boekenkast achter James. Zijn ogen weerkaatste vuur, terwijl er nergens brand te bespeuren viel. Hij was woedend, en terecht.
"Oh shit-" vloekte James luidop. Hij wist niets over mij en Scorpius maar zag ook wel dat hij op ontploffen stond. "Het heeft niet zoveel te-" de vuist van Scorpius kwam hard tegen de neus van James terecht dat zelfs ik het hoorde kraken.
"Zoveel te betekenen wou je zeggen? Je trok praktisch haar kleren van het lijf!"
"Scorpius, doe even rustig."
Zijn ogen leken donkerder dan ooit tevoren toen hij naar mij keek wanneer ik dit had gezegd.
"Rustig? Moet ik rustig doen?"
Ik slikte. Hij zou niet rustig worden want ik wist ook wel dat hij zich gebruikt voelde, bedrogen. Ook in zou zo denken moest ik in zijn schoenen staan.
"Kijk man-" ik was verbaasd door de kalmte die van James afstraalde ondanks dat zijn neus net was gebroken. "Het is misschien verkeerd maar je kan niet kiezen tot wie je aangetrokken wordt." Geen goede zet James.
"Dat kun je wel!"
Schreeuwde Scorpius en we hadden geluk dat we nog de enige drie waren in de bibliotheek.
"Maar her ergste van al is dat ze ons beide goed liggen heeft."
Blijkbaar leek James plots niets meer te snappen van deze ommekeer. Smekend keek ik naaf Scorpius. Ik zou gebroken zijn als James dit te weten komt omdat ik hem niet wil kwetsen, maar her ergste van al, ik zou het niet overleven als dit het einde is van mij en Scorpius. Ondanks de verwarrende gevoelens voor James kwam ik op dit veel te verkeerde moment tot het besef dat alles wat ik voelde voor Scorpius groter en sterker was dan het hele universum. Ik had mijn eigen graf gegraven, mijn eigen hart gebroken en daar zou ik nu de gevolgen van moeten dragen. Pijnlijk wachtte ik af tot Scorpius de beslissende woorden zou uitspreken maar er kwam niets.
"Omdat ze goed genoeg weet dat jij verboden terrein bent."
Ik probeerde mijn verbazing de baas te blijven. Veel had ik verwacht, ik had verwacht dat hij alles op tafel zou smijten maar niet dit.
"Dit is niet het einde."
Fluisterde James me bemoedigend toe en ik kromp in elkaar toen hij mij een zoen op de wang gaf voor hij weg liep. Zijn lippen die eerst zo warm op mijn lippen hadden aangevoeld lieten nu een ijzig brandende, koude plek achter op mijn wang.
Pas toen we er zeker van waren dat hij weg was durfde ik het aan Scorpius aan te kijken. Ik had nog maar amper mijn hoofd naar hem toe gedraaid of kreeg een vlakke hand op de plek waar een aantal seconden geleden nog lippen hadden gestreeld. Verbaasd, geschokt durfde ik Scorpius aan te kijken toen mijn hand naar de nu nog hardere brandende plek ging.
"Je hebt me -" ik kon niets uit brengen. Ik had tranen in mijn ogen en moest mijn best doen deze niet te laten rollen.
"Hoe haal je het verdomme in je hoofd?"
Zijn schreeuwende stem vulde de stilte in de ruimte en ik werd stevig bij mijn schouders vast gegrepen alvorens hij mij met mijn rug tegen een muur aan duwde.
"Wa- wat ga je met mij doen?" Mijn ogen stonden groot uit angst omdat ik niet wist wat ging komen. "Niets zo erg als wat jij met James gaat doen." In voelde mij helemaal wit weg trekken en zijn hand door mijn haren, waar ik eerst zo van genoot liet me vanbinnen bevriezen. "Wat bedoel je?"
"Ik bedoel dat jij hem gaat vertellen dat het een grote vergissing was. Als jou gevoelens voor mij oprecht zijn, moet dat geen probleem vormen. Toch, schatje?"
Ik schud mijn hoofd omdat ik hem niet durf tegen te spreken. Omdat ik er niet aan wil denken waartoe hij in staat is als hij mij zonder enige aarzeling in het gezicht durft te slaan.
"Goed zo, brave meid." Hij gaf me nog een laatste zoentje op de hoek van mijn mond en ik bleef achter, in een verlaten, donkere bibliotheek.

Scorpius pov.
"Waar bleef je zo lang?x
Trixie lag half naakt in mijn bed zoals elke avond, met alleen maar sexy, kante lingerie aan.
"Problemen."
Ik knoopte mijn hemd los en liet het van mijn schouders vallen.
"Wat de problemen ook zijn, je bent toch niet vergeten dat dit-"
Ik schud mijn hoofd terwijl ik mij verder begin uit te kleden.
"Niet serieus is." Vul ik haar onafgemaakte zin aan. "Goed. Want ik begin jou lul een beetje beu te worden dus ik hoop dat je dat Zabini wijf snel zo ver krijgt." Ik beheer haar gezaag en ga boven op haar liggen. Ze is hier niet om te zeuren of te praten, ze is hier gewoon om te neuken. Ik had iemand nodig, die mij mijn plezier wou geven zonder verplichtingen, die er ook mee akkoord ging om gewoon van grond te gaan en er zelf ook niets meer dan plezier in zou hebben. En Trixie was de enige geschikte meid die er geen probleem van zou maken, die het tegen niemand zou gaan rond vertellen omdat ze net was zoals ik, neuken en klaar.



avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op ma jun 27, 2016 11:21 am

Ik bekeek mezelf in de spiegel. Het eerste wat opviel waren de donkere kringen onder mijn ogen en mijn ogen die rood zagen van het vele huilen dat ik gisteren nog had gedaan. Het volgende was de rode plek die blauw aan het worden was op de plek waar Scorpius mij geslagen had. Ik zag er niet uit, dat is iets wat zeker was. Deze nacht had ik de helft van de tijd wakker gelegen met het bedenken van een geloofwaardige smoes voor moest je nog iets zien en dat was zeker het geval. Uiteindelijk besloot ik toch te gaan slapen voor die drie uurtjes dat ik nog had. Met veel foundation deed ik mijn best het te camoufleren maar het blauw kwam er steeds boven uit.
"Wat is er met jou gebeurd?"
Lola haar ogen schoten geschrokken de hoogte in toen ik me bij haar en de rest van de afdeling voegde aan de ontbijttafel.
"Een spreuk niet goed afgelopen waardoor er wat tegen mijn gezicht kd gevlogen."
Nee, nee, nee! Dit was niet wat ik in mijn hoofd heb gehad te gebruikenals smoes. Het klonk zo belachelijk, zo belachelijk genoeg dag Lola het vreemd genoeg ook nog leek te geloven.
"Jij zou echt een heel beschermingspak moeten aantrekken voor je met een stokje gaat zwaaien."
Ik probeerde te glimlachen. Ik had de laatste dagen zo hard geoefend, zo hard mijn best gedaan dat deze opmerking, die ik een week geleden nog kon begrijpen, nu best wel pijn deed.
"Waar ga je heen?"
"Ik moet nog wat regelen."
En dat was niet gelogen al kon ik haar niet vertellen wat. De woorden van Scorpius klonken nog steeds na in mijn hoofd en ik moest dus met James zien te praten voor er iets erg zou gebeuren. Een volgende slag in het gezicht of nog erger, mijn vader die op de hoogte gebracht zou worden van wat ik had gedaan. In de verte zag ik hem net de hoek omslaan en gelukkig was hij alleen. In versnelde mijn pas naar een paar tempo's hoger en uitgeput boog ik door mijn benen om vervolgens zijn naam te roepen. James leek verbaasd mij hier te zien en nam mij mee aan de hand naar een rustiger plekje waar niemand ons vreemd kon aankijken, of misschien deed hij het wel om Scorpius te ontlopen.
"James, ik moet met je-"
"Wat is er met je gezicht gebeurd?"
Hij plaatste zijn vinger onder mijn kin en draaide mij met de beschadigde kant naar hem toe om het van dichter bij te bestuderen. Snel trok ik mij terug uit zijn greep en keek hem aan in de ogen.
"Ik ben deze nacht tegen mijn kast gelopen, het was donker."
Dit was eigenlijk de smoes die ik ook tegen Lola wou gebruiken maar tot mijn spijt was James minder geloofwaardig.
"Hij heeft dit gedaan, is het niet?"
"James-" ik slik omdat hij meteen leek te weten wat er echt was gebeurd en ik het vreemd genoeg zelfs niet kon ontkennen.
"Wat er gisteren is gebeurd was een vergissing."
"Een vergissing? Weet je wat een vergissing is? Dat jij je zo laat commanderen door Malfoy. Dat hij jou geslagen heeft, dat is een vergissing."
"Ik laat me niet door hem commanderen en ik heb nooit gezegd dat hij mij dit heeft aangedaan."
"Maar je ontkende het ook niet."
Ik keek naar de grond. Vroeger had ik geleerd dat wanneer er een situatie was waar ik onmogelijk leek uit te komen, mij gestrest voelde of nier wist wat te doen mij voor even ergens anders op te concentreren tot ik de touwtjes weer in handen had en dat deed ik ook. Ik telde de aantal stenen die tussen mij en James in lagen om hem vervolgens met nieuwe moed aan te kijken.
"Het was een vergissing. Bedankt voor de bijles maar ik heb het niet verder nodig."
Ik probeerde mijn mond in de houding van een glimlach te brengen maar opnieuw was dat makkelijker gezegd dan gedaan.
"Je hoeft je leven niet door hem te laten bepalen en hem te laten vertellen wat je wel of niet moet doen en voelen. We weten beiden dat gisteren niet echt een vergissing was maar-"
"Je hebt haar gehoord, Potter. Dus laat haar met rust, ze was duidelijk."
Mijn ademhaling leek ik niet langer onder controle te hebben toen Scorpius in beeld kwam en ik vervloekte mezelf dat ik er niet aan had gedacht dat de kans dat hij zou afluisteren erg groot was.
"Je voelt je heel wat zeker? Macht uitoefenen door een meisje bont en blauw te slaan zodat ze niet anders durft dan te gehoorzamen."
Ik beet op de binnenkant van mijn kaak tot ik de smaak van bloed op mijn tong proefde.
"Is dat zo, Noémi?"
Scoepius zijn ogen spraken boekdelen. Ze wisten me te vertellen dat ik beter bij mijn eerste verklaring kon blijven en het niet in mijn hoofd moest halen hem te verlinken door te denken dat ik veilig was omdat ik iemand bij mij had die dacht me te kunnen beschermen.
"Zoals ik al zei, het was een vergissing en die kast was best wel pijnlijk."
Scorpius knikte me bemoedigend toe en ik wist ook wel dat James mij nog steeds niet geloofde.
"Voor deze keer, Malfoy. Maar ik houd je in de gaten, als ik zie dat je haar nog maar pijn doet-" met zijn schouder duwde hij Scorpius aan de kant en ik was plots veel zenuwachtiger nu ik geen backup meer had en werd over geleverd aan Scorpius.
"Zo moeilijk was dat toch niet?"
Ik schud mijn hoofd en hij doet een stap in mijn richting. We stonden nu zo dicht bij elkaar dat ik zijn adem kon ruiken. Munt.
"Alleen jammer dat eerst dat mooie gezichtje van jou er aan moet geloven voor je in ziet hoe verkeerd je bezig was. Je begrijpt toch dat het je eigen schuld is wat er gisteren is gebeurd?"
Opnieuw knik ik want ik had gewoon niet de moed hem tegen te spreken, de jongen waarvan ik dacht verliefd om te zijn.
"Goed. Dan weet je dat je vanaf nu mij beter kunt gehoorzamen. Kom deze nacht naar de zevende verdieping."
Hij trok me naar zich toe en kuste mij zo bezitterig dat het pijn deed. Dat was zijn manier om mij te laten weten dat ik zijn bezit ben.
"En nu naar de les. Je punten worden er niet beter op."
Dat liet ik mij geen twee keer zeggen en ik wist niet hoe snel ik moest weg komen. Ik struikelde zelfs omdat mijn benen sneller wouden gaan dan mijn lichaam kon.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op wo jun 29, 2016 12:38 am

Na het avondeten was ik meteen naar bed gegaan. Zelfs mijn huiswerk van toverdranken had ik laten liggen wat misschien ook niet zo slim was net voor de kerst examens. Maar er was iets anders wat mijn volledige aandacht had, Scorpius. Hij verwachtte dat ik midden in de nacht naar hem toe zou komen op de afgesproken plek en omdat ik niet wist wat er zou gaan gebeuren wou ik toch een beetje uitgeslapen zijn.
Het was dan ook net voor twaalven toen ik wakker schoot. Ik was vermoeider geweest dan ik in eerste instantie had gedacht en zelfs nu plakte mijn ogen nog bijna dicht door de slaap. Het liefst van al wou ik mij gewoon omdraaien in bed maar ik wist ook dat Scorpius het dan niet zomaar over zich heen zou laten komen als ik hem nu zou laten staan. Dus stapte ik het bed uit en meteen werd ik omringt door de koude. Nu het winter is, was het ondanks de openhaard toch nog redelijk koud. Mijn trui van Hufflepuff was de eerste die ik kon vinden en warm genoeg zou zijn om mij te beschermen tegen hoe koud het zou kunnen zijn op de gangen. Ik trok dikke, wolle sokken aan om maar geen geluid te hoeven maken met mijn pantoffels en met mijn toverstaf in de aanslag voor toch een beetje te kunnen kijken waar ik liep sloop ik de leerlingen kamer uit.
Eerlijk waar was het best wel eng in de gangen. De maan ging buiten verstopt achter de donkere wolken en de sterren waren ook nergens te bespeuren. Sneeuwvlokjes vielen wel uit de hemel en ondanks dat hun witte kleur zo zuiver was zorgde ze niet voor dat beetje meer licht wat mij wat meer op mijn gemak zou doen voelen. De stenen muren staken kil af en al was ik het wel gewoon dat je hier op elk moment van de dag geesten tegen kwam, het maakte mij er niet bepaald geruster op dat er elk moment iemand tevoorschijn kon komen om me de stuipen op het lijf te jagen. Het rook hier zelfs kil en ik vroeg me meer dan eens af waar ik nu eigenlijk mee bezig ben. Gelukkig zat het wel mee dat de trappen geen zin hadden om van richting te veranderen en zonder enige kleerscheuren kwam ik aan op de zevende verdieping. Er was hier praktisch niets te zien buiten een gedaante die met zijn rug naar me toe stond.
"Je bent laat."
Hij moest mijn voetstappen hebben gehoord ondanks de zachte sokken aan mijn voeten en terwijl hij tegen mij sprak bleef hij naar de muur voor zich staren.
"Waarom komt die deur niet tevoorschijn?"
Hij leek iets te willen en ik herinner me nog ooit in de les iets gelezen te hebben over de room of requirement. Een kamer die zijn deur alleen laat zien bij hoge nood en zich aanpast aan je verlangens op dat moment. Ooit heb ik in die kamer gewoond, maar ik was pas een baby dus herinner mij er niets meer van. Al bij al was dat wel het enige wat mij een beetje speciaal deed voelen, als een soort 'coole' meid.
"Misschien- misschien wil je het niet te hard of keert de kamer zich tegen jou door wat je wilt en laat hij zich daarom niet zien?"
"Dan gaan we wel ergens anders heen."
Nu pas draaide Scorpius zich om en zijn ogen die altijd zo fel afstaken leken gehuld in de duisternis van de nacht.
"Waar gaan we heen dan?"
Ik wreef over mijn arm terwijl ik het door de spanning al niet koud meer had.
"De oude kerkers. Daar komt niemand."
"Kunnen- kunnen we geen ander plekje opzoeken? Eentje dat minder eng is?"
Ondanks de duisternis zag ik toch hoe hij mij fronsend aan keek.
"Wat had je verwacht? Koffie met koekjes en een lekker warm dekentje waar je met je teddy onder kan schuilen?"
Vol schaamte dat hij dit opbrengt kijk ik naar de grond, en dan had ik het over het gedeelte van de teddy. Oké, misschien had ik mijn geboorte knuffel elk jaar opnieuw mee naar Hogwarts, maar de versleten eenhoorn, waar de hoorn al half van afhangt staat gewoon maar op mijn nachtkastje. Het is echt niet dat ik er nog mee slaap, soms.
"Kom je nog?"
Ik knik en Versnel mijn pas wanneer hij mij al was gepasseerd.

De verlaten kerkers waren nog enger dan wat dan ook en het verhaal van Scorpius hoe de leerlingen hier vroeger werden gestraft maakte het er helemaal niet beter op. De lucht was koud, want het waaide door de tralies naar binnen en ik had meer dan wat dan ook nood aan mijn bed.
"Wat je ook van plan bent, ik wil hier echt weg Scorp."
Bibberde ik. Natuurlijk wist ik ook wel dat hij mij niet zou vermoorden maar ik vroeg me wel af waarom hij mij op een afgelegen plek wou hebben.
"We gaan eerst praten, of nuja, ik ga praten en jij gaat luisteren."
Ik trippelde van het ene been op her andere en dat moest hem irriteren want ik werd vast gegrepen en ik wou gillen toen hij mijn twee polsen samen bond in een van de handboeien dat aan weerskanten aan de muur bevestigd was door een ijzer ketting.
"Anders zit je niet stil."
Zijn stem klonk plots lief maar ik wou hier zo graag weg.
"Als het nog niet duidelijk was, ik wil jou, jou alleen. Maar je haalt het bloed van onder mijn nagels om aan te pappen met Potter, waarom doe je zo iets?"
Ik zei niets.
"Hoe ik jou behandel hangt volkomen van jou af. Kijk nu eens naar je, als een slaaf vast gebonden omdat je mij aan het irriteren was met je getrippel. Ik wil maar een paar dingen van je; respect en gehoorzaamheid. Dat is toch niet zo moeilijk?"
Ik schud mijn hoofd en verbijt de pijn door de roestige handboeien die zich in mijn polsen sneden.
"Ik houd van je, Noémi-" hij bukte zich tot ooghoogte van mij en nam mijn hoofd vast zodat ik hem wel moest aan kijken. "Ik kan er gewoon niet tegen dat je mij zo plaagt."
"Plaag ik jou dan?"
Hij lachte zachtjes.
"Je hebt geen idee. Dus, wat denk je? Zullen we het een kans geven? Zonder dat iemand het weet? Jij en ik. Ik kan je alles geven wat jou hartje verlangt."
Ik kon niet weg kijken uit zijn ogen en eerlijk? Ik zou het ook niet willen nu hij zich door deze woorden zo kwetsbaar had opgesteld.
"Oke."
Was het enige wat ik zei. Ik wou nu los en een knuffel, hem in zijn armen vallen en voelen hoe hij mij kon beschermen tegen alles wat hij mij eerst had aan gedaan. Dit was de Scorpius waar ik verliefd op was geworden en weer verliefd op kon worden. Dit was de jongen waarvan ik wou dat hij in mijn hart woonde.

Hij maakte mij nog niet los, want eerst bedreven we de liefde.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op wo jun 29, 2016 3:03 pm

Ik staarde uit het raampje van de trein naar buiten. De sneeuw was nog steeds niet gestopt en het witte tapijt werd steeds maar dikker en dikker. Het schommelen van de trein deed me bijna in slaap vallen maar mijn gedachten dwaalde steeds af naar de voorbij twee weken...

"Het spijt me dat ik te laat ben."
Scorpius stond mij, alweer in het midden van de nacht op te wachten en ik wist hoe zeer hij het haatte als er mensen te laat kwamen. Sinds die eerste keer in de verlaten kerkers had hij nog twee maal geprobeerd de room of requirement te vinden en bij de derde keer was het hem gelukt. Het was vreemd om deze kamer ook echt te zien en er niet alleen over te horen uit verhalen. Dus dit was nu het vaste plekje waar we afspraken.
"Maar met de examens, ik moet leren."
Met gebogen schouders draaide hij zich om. Hij had een slechte dag en ik haatte het als hij een slechte dag had.
"Ga dan maar verder leren-" ik schud mijn hoofd maar wist ook wel dat ik niet in een goede positie stond om hem nu tegen te spreken. "Of weet je wat misschien ook zou helpen je punten wat te beteren? Dat je niet vreet als een varken! Wat gezonder eten kan geen kwaad en al zeker niet voor jou." Ik beet op de binnenkant van mijn kaak. Zo goed als ik kon bekeek ik mezelf door mijn ogen over mijn benen te laten gaan. Ik was niet dik, een maatje achtendertig paste mij perfect en ik had dat altijd goed genoeg gevonden. "Voor je het weet krijg ik jou benen niet meer open zonder dat ik eerst een halfuur moet zoeken waar ik mijn lul moet insteken." Ging hij verder en hij keek mij niet meer aan toen hij gewoon voorbij liep en mij achterliet.


Dat was het moment dat ik mij twee lange weken begon uit te hongeren. Ik at nog amper iets en na tien dagen was het zo drastisch dat ik naar Jolie moest en vragen of ze mij wat kleren kon lenen. Niemand van mijn leeftijd had het zielige maatje vierendertig en ik was genoodzaakt rond te lopen in outfits van een elf jarige.
Op een gegeven moment kwam James naar me toe, die me vreemd genoeg nog niet vergeten was en zich zorgen maakte door mijn drastisch gewichtsverlies. Ik stak het op de examen stress terwijl de oorzaak iets helemaal anders was. Hij geloofde mij ook niet omdat hij zag hoe Scorpius mij vierentwintig uur op zeven in het oog leek te houden en toen hij het hem ging vragen, tegen mijn beter weten in, werd mij dat ook niet in dank afgenomen. Ik had nog steeds blauwe plekken op mijn armen als het gevolg van James zijn bezorgdheid.
Gelukkig had Scorpius ook goede momenten, die tot mijn grote genoegen meer voorkwamen dan zijn slechte. Vijf of zes dagen in de week was hij het meest perfecte vriendje dat iemand kan hebben.

"Goed, je hebt je jas mee. Waar is je sjaal?"
"Vergeten, omdat het echt te koud is om naar buiten te gaan."
Hij deed zijn sjaal af en bond deze stevig rond mij heen. En dat was nodig geweest. Want toen we om half één in de nacht de school uit slopen was het kouder dan ik mij ooit had durven voorstellen.
"Heb jij het nu niet koud?"
Ik voelde mik schuldig maar stak mijn gezicht toch diep in de slytherin sjaal die heerlijk rook naar zijn mannelijke aftershave geur.
"Dat maakt niet uit. Ik wil niet dat mijn prinsesje ziel word."
Ik glimlachte door zijn woorden en hij nam zijn hand in de mijn terwijl we verder weg stapte van her kasteel en ik moest beloven mijn ogen gesloten te houden.
"Wacht, nog één stapje- ja, goed. Richt nu je hoofd naar omhoog en- je mag kijken!"
Ik voelde zijn beschermende handen langst achter rond mijn heupen en toen ik mijn ogen open deed stond ik daar met mijn mond open. We stonden op deze winterse nacht aan het meer en de reden waarom ik naar boven moest kijken was door de miljoenen sterren en het noorderlicht dat de nacht versierde tot een magisch tafereel.
"Dit is echt het mooiste wat ik ooit heb gezien?"
"En ik dan?"
Fluistert zijn stem plagerig in mijn hoofd en ik draai me met een glimlach van oor tot oor naar hem om.
"Jij ook."
Zijn lippen vinden die van mij en ze zijn verrassend warm.


Zelfs ik merkte dat mijn stemming nog wispelturiger was dan het weer en ik de laatste tijd niets anders deed dan van tranen naar een glimlach gaan en weer terug. Mijn spiegelbeeld in het raam staarde mij terug aan en er was niets meer te zien van het meisje dat ik zestien jaar lang heb gekend. Scorpius had mij veranderd. Zowel fysiek als mentaal.

Ik was blij om thuis te zijn. Niet alleen was de warmte die het huis uitstraalde meer dan welkom maar ik kon even opgelucht ademhalen nu ik voor twee weken geen 24/7 in het oog zou worden gehouden.
"Hoe waren de-" ik wist dat mama sowieso zou vragen naar de examens en ik legde het stuk perkament met mijn resultaten op tafel en liep meteen richting de ijskast die ik open trok als een wild dier dat in jaren geen deftig eten heeft gekregen. Er was veel, te veel om te kiezen en bij het opentrekken van het diepvriesvak nam ik er een grote pot ijs uit. Ik nam zelfs de moeite niet om een lepel uit de la te nemen en liet me helemaal gaan op dit troostvoedsel. Vreemd genoeg leek mijn maag zo verkleind te zijn dat ik na twee happen al genoeg leek te hebben en ik het meteen weer wou uitkotsen.
"Noémi? Zijn dat kleren van Jolie?"
Ik veegde met de rand van mijn mouw mijn mond af terwijl ik mij omdraaide.
"Mijn kleren passen niet meer."
De bezorgdheid was in haar ogen af te lezen.
"Wat is er gebeurd?"
Ja, het was onmogelijk niet te merken dat ik een hoop was afgevallen en zelfs bijna ongezond mager ben.
"Ik-" ik slik en herinner me de woorden van Scorpius op één van zijn slechte dagen. "Durf mij niet te verklikken want jij zal er erger aan toe zijn als het uitkomt dat je met Potter hebt zitten flikflooien."
"Ik ben gewoon een tijdje ziek geweest."



avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op wo jun 29, 2016 11:36 pm

De stemming de volgende ochtend was niet veel beter terwijl ik had gehoopt van wel. Ergens diep weg gestopt in mijn kast had ik nog een pyjama gevonden van toen ik veertien was die nu als gegoten zat. Zelfs de mouwen waren gelukkig lang genoeg om de blauwe plekken die Scorpius had achter gelaten te bedekken. Het was nog redelijk vroeg toen ik naar beneden strompelde maar toch was er al leven in huis. Papa die zich klaar maakte voor werk en mama ook nog steeds in pyjama. Ik zette me neer aan de keukentafel maar wist wel zeker dat ik het bord dat mij werd voorgeschoteld nooit zou op krijgen. Het was te veel, veel te veel terwijl ik het anders in tien minuten naar binnen had gewerkt.
"Zorg dat ze dat op eet! Het boeit me niet dat ze hier nog zit terwijl ik thuis kom."
Hij gaf mijn moeder nog een snelle zoen en vertrok toen naar zijn werk.
"Hij overdrijft."
Mompelde ik en nam een minieme hap van mijn spek.
"Hij is bezorgd-" ging mama meteen in verdediging. "En ik kan het hem niet kwalijk nemen."
Geïrriteerd draaide ik met mijn ogen omdat zei nu ook al begon.
Met veel moeite had ik mijn bord op gekregen en toen ze naar boven ging om zich klaar te maken voor de dag maakte ik er van gebruik om mij naar de wc te haasten en alles er weer te laten uitkomen. Hoe graag ik het ook wou binnen houden, het lukte mij gewoon niet. Snel spoelde ik mijn mond en nog voor ze terug beneden was had ik mij alweer op de zetel gelegd onder het dekentje met een boek.
"Ik ga met Ariana naar- Noémi, je ziet er ontzettend ziek uit."
Bezorgd kwam ze naar mij toe en legde een hand op mijn voorhoofd dat helemaal gloeide.
"Misschien kan ik beter thuis blijven?"
Ik schud mijn hoofd en stelde haar gerust dat ik de dag wel zou door komen zonder haar moederlijke zorgen waar ik best nog wel van genoot. Ook liet ik haar weten dat als er echt iets moest zijn en het niet meer ging ik wel wist dat ik haar of papa kon bereiken.
"Goed, als je er echt zeker van bent."
Ze geeft een zoen op mijn voorhoofd terwijl ik mijn ogen sluit en het gewoon toe laat. Oke, ik was misschien wel zestien maar wie genoot er nier van goede zorgen en een beetje bezorgdheid? Het was fijn om te weten op wie je kon rekenen.
"Niet vergeten dat je ons altijd kunt-"
"Mam! Ga nu maar! We weten beiden dat Ariana niet veel geduld heeft en zo met een ben je nog te laat."
Opnieuw geeft ze mij nog een laatste zoen, wat dit keer echt niet nodig was geweest en verliet eindelijk het huis. Net toen ik mij goed had gelegd en mijn ogen dicht deed hoorde ik geklop op de deur. Er was niemand die ik verwachtte dus mijn eerste gedacht was het gewoon te negeren en lekker te blijven liggen tot ik zijn stem hoorde.
"Ik weer dat je thuis bent!"
Meteen zat ik rechtop in de zetel. Wist hij dit echt of deed hij het gewoon om mij uit mijn tent te lokken? Ik wist niet welke Scorpius er voor de deur stond en ik wou liever niet het risico nemen open te doen als hij in een slechte bui was omdat ik dat op dit moment niet aan kon. Maar hij zou blijven kloppen, hij zou niet weg gaan tot ik open deed. Desnoods zou hij zelfs nog de deur opblazen en dan had ik heel wat uit te leggen dus dik tegen mijn principes in stond ik recht en liep naar de deur toe.
Meteen werd ik begroet door een glimlach die ik nog niet meteen kon plaatsen of hij goed of slecht bedoeld was.
"Ik hoorde van je moeder dat je ziek bent en dus alleen thuis zat?"
Hij keek achterdochtig rond of dit echt wel het geval was. Net toen ik op het punt stond te ontspannen greep hij me bik de kraag van mijn pyjama en duwde mij plat op de zetel.
"Wat heb jij je ouders verteld?"
Tranen uit angst sprongen in mijn ogen.
"Niets. Helemaal niets, Scorp. Je moet me geloven!"
"Geef me één goede reden waarom ik dat zou doen, lieve schat."
Terwijl hij me met één hand aan twee polsen bleef vast houden en mijn lichaam met dat van hel op de zetel gedrukt hield, bracht hij zijn andere hand al in mijn broek, in mijn slipje rechtstreeks mijn vagina in met een vinger.
"Scorp-" snikte ik maar had ondertussen al geleerd dat het geen zin had om mij te verzetten. Op zijn goede dagen had ik niets liever dan dat hij mij bevredigde. Maar op dagen zoals deze? Wou ik eeuwig slapen om alles niet te hoeven mee maken.
"Niet huilen."
Zijn woorden klonken warm en troostend maar zijn stem was alles behalve dat dus bleef ik stokstijf liggen zoals ik altijd deed. Ik liet hem mij aanraken op elk intiem plekje en ik liet hem zelfs toe hoe hij mij bevredigde en zijn pleziertje afmaakte.
"Ik vind het zo erg dat ik dit steeds met jou moet doen, omdat je maar niet kan stoppen met zorgen voor problemen."
"Het spijt me."
Niet huilen! Je mag niet huilen! Laat de tranen maar komen wanneer hij weg is maar nu moet jij je sterk houden.
"Ik houd van je, dat weet je toch?"
Ik knik alleen maar omdat ik hem niet durf aan te kijken. De jongen waar ik ooit verliefd op was en soms nog zo verliefd op ben is her zelfde monster dat mij nachtmerries bezorgd.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op wo aug 03, 2016 8:55 am

Hier thuis was nu de laatste plek waar ik nog wou zijn. Waar ik de laatste dagen, tot na nieuwjaar mijn dagen wou verspillen. Ik moest hier weg. Ik zou het niet meer aan kunnen om Scorpius nog te zien. En toch, toch kon ik niemand vertellen over wat hij deed. Niet omdat ik bang had van zijn reactie als ik het deed, oké, misschien wel een beetje maar vooral omdat ik bang had met wat er zou gebeuren met hem.
Na lang zeuren en her verzinnen van de meest domme smoesjes waarvan ik wel wist dat ze het zouden geloven had ik gelukkig toestemming gekregen terug te gaan naar school en daar kerst te vieren. Eigenlijk moest ik hiervoor mama bedanken, want zei had er dan weer voor gezorgd papa te overtuigen. Zo ging het altijd. Hij bleef nee zeggen, tot het mij lukte haar te overtuigen. Dan wist hij ook wel dat hij geen kans maakte, twee tegen één.
Ook besloot ik alleen te gaan naar het station. Ik had bang dat het anders te veel zou opvallen dat niemand van ons thuis was en Scorpius het zo te weten zou komen dat ik naar school ben. Dat hij zou weten dat het alleen maar was om hem te ontlopen. Mijn cadeautje voor kerst kreeg ik mee. Een klein, donker, fluwelen doosje waarvan ik moest beloven het niet op en te maken tot kerstavond.
De hele treinrit had ik het voor me op het tafeltje staan. Verschillende keren was mijn hand er naartoe gegaan om het lint er van af te trekken en een snelle blik te werpen op de inhoud. Maar net op tijd trok ik mijn hand steeds weer terug. Ik had er ook aan gedacht er eens mee te schudden, maar wat als het breekbaar was? Dus deed ik het snel weer weg in de binnenkant van mijn jaszak om niet meer in de verleiding te komen.
De deur van mijn coupe ging open. Ik had niet verwacht dat er nog iemand op de trein zou zijn. Wat als het Scorpiis was die het had voorzien dat ik mijn koffers zou nemen en vluchten? Maar het was hem niet, al wist ik ook niet zeker of ik wel zo opgelucht kon zijn door James in de deuropening te zien staan, die al even verbaasd keek als ik.
"Geen kerst thuis?"
Zonder te wachten op een uitnodiging kwam hij naar binnen en zette zich over mij neer op de versleten bank.
"Jij toch ook niet."
"Grote familie, soms probeer je eens te ontsnappen aan die drukte met de feestdagen."
Ik knikte begrijpelijk. Altijd had ik al graag een grote familie gewilt. Misschien niet zo groot als bij hun, maar toch. Maar als ik nu de ontlading op zijn gezicht zag begon ik ook wel te twijfelen of groot wel altijd leuk is.
"En jij? Je hebt mijn vraag niet beantwoord."
Ik kijk uit het raam om zijn blik te ontwijken. Ik had niet verwacht iemand tegen te komen, dus had ik mij al helemaal niet voorbereid op een smoes die ik kon gebruiken, al was mijn stilte ook niet echt een goed idee. Want net daarom wist hij dat er iets was waarom ik hier zat.
"Het is Scorpius, is het niet?"
Ik draaide mijn hoofd snel naar hem toe en dat had ik niet mogen doen. Net door die actie had ik meer gezegd dan dat woorden konden.
"Zelfs vragen wat hij doet moet ik niet. Waarom klaag je hem niet aan, Noémi? Wat hij ook doet, het kan nooit iets goed zijn."
"Dat kan ik niet en dat doe ik niet! Dus als je er nu over wilt ophouden? Je hebt geen enkel idee waar je over praat."
Zeg ik snel en kijk hem met vurige ogen aan.
"Dat doe ik wel. Want volgens mij wil je er zelfs niets aan doen. En ik houd er niet over op, omdat ik nog steeds om je geef."
Ik laat mijn hoofd in mijn handen zakken en laat een diepe zucht dat eerder op een zachte schreeuw lijkt ontsnappen.
"Je zou niet om me moeten geven. Het maakt alles zo-"
"Zo?"
Zijn stem klonk nu dichterbij en toen ik opkeek merkte ik dat hij niet meer over me, maar naast me zat.
"Ingewikkeld."
Maak ik mijn zin fluisterend af. Zijn blik haf me gevangen genomen.
"Waarom?"
"OMDAT IK VAN HEM HOUD!"
Schreeuwde ik plots. Ondanks alles was mijn liefde voor hem toch nog zo groot dat ik het niet meer durfde te ontkennen wat ik werkelijk voor Scorpius voelde.
"Omdat je van hem houdt? Dat is belachelijk!"
"En waarom dan wel?"
"Hier om!"
Mijn sjaal was afgezakt en hij trok deze helemaal weg. De blauwe plek die Scorpius me bezorgd had was nog steeds zichtbaar en James moest dat hebben gezien.
"Daarom is het belachelijk!"
Snel trok ik mijn hoofd weg van zijn hand die de blauwe plek voorzichtig streelde.
"Je begrijpt het niet."
"Misschien wel, misschien niet. Maar waar ik wel zeker van ben-"
Doordat hij midden in zijn zin stil viel keek ik hem weer aan. Zijn lippen zo dicht bij die van mij dat ik zijn warme adem op mijn gezicht voelde. Dat ik de fonkeling in zijn ogen kon zien en ondanks dat ik wist wat er zou gaan gebeuren kon ik mij niet terug trekken. Zijn lippen raakte de mijn en ik sloot mijn ogen om een zoen te voelen die zoveel anders was als die van Scorpius.
"Ik wil je beschermen."
Fluisterde hij met zijn voorhoofd tegen dat van mij toen hij een einde maakte aan de zoen en liefkozend mijn wang streelde.
"Dat zou je niet moeten willen. Want ik houd van hem."
Teleurgesteld en misschien zelfs wat boos stond hij op.
"Ik snap niet dat je bij zo iemand wilt blijven terwijl ik voor je sta. Ik zou je nooit met een vinger aanraken."
Dat waren de laatste woorden voor hij verdween en mij achterliet met alles wat ik niet wou voelen. Teleurstelling, twijfel, onwetendheid en veel meer van dat alles.

avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op ma aug 15, 2016 9:00 am

Het was kerstavond en hier zat ik dan, met mijn rood jurkje dat ik ook vorig jaar droeg op kerstavond op mijn bed. Eenzaam en alleen. Een beetje had ik spijt van mijn beslissing om weer naar school te komen. Ik had er niet verder bij nagedacht dat ik hier alleen zou zijn en dat er niets was om mijn tijd mee te spenderen. Het klein cadeautje dat ik voor mijn vertrek gekregen had balanceerde op mijn benen en ik moest denken aan mijn familie, die op dit moment wel een gezellige tijd zouden hebben. Hoe had ik het zo ver kunnen laten komen dat Scorpius het, zonder dat hij het wist, voor elkaar had gekregen dat ik mij eenzaam zou afzonderen op een plek bij mijn ouders vandaan?
Ik trok het lint van het fluwelen doosje en wachtte een aantal seconden om te kijken wat er in het doosje zat. Waarschijnlijk zou ik ook nog emotioneel worden als ik de inhoud zag. Mijn vingers omsloten het dekseltje dat ik voorzichtig open deed. Een glimlach kwam er op mijn gezicht met waterige ogen die mijn zicht troebel maakte. Er zat een brons armbandje in met bedeltjes aan. Dit moest een fortuin hebben gekost en als dank was ik gewoon vertrokken. De zilveren bedeltjes schitterde in het minieme licht dat door de maan naar binnen scheen. Een ster, hartje, sneeuwvlokje en eenhoorn maakte een beetje lawaai toen het tegen elkaar zwierde als ik het bandje rond mijn pols deed. Het was niet te groot en niet te klein en het zat perfect rond mijn pols wat me meteen een warmer gevoel gaf. Dit was voor mij het perfecte cadeau en ik moest ze bedanken met een brief nu ik mijn ouders van enthousiasme niet rond de nek kon vliegen in een stevige omhelzing.
Na dat ik de brief geschreven had met wel duizend keer het woord dank u en het met een van de uilen had mee gestuurd besloot ik me toch een beetje bij het minieme gezelschap te voegen dat ook besloten had naar school te komen. De grote zaal was mooi versierd, maar toch bijna leeg. Er waren, inclusief de leraren maar twintig mensen die over de gehele ruimte verspreid zaten. Zelfs sommige zaten alleen en dat gaf me toch een redelijk goed gevoel om te weten dat ik niet de enige was.
Ik zocht mij een plekje uit aan een tafel, wat niet echt moeilijk was en keek kaar al het eten dat uitgestapt voor me stond.
"Vrolijke feesten, juffrouw Zabini."
Groette het schoolhoofd mij met een warme glimlach en met een glimlach terug wenste ik haar het zelfde toe alvorens ze naar de andere studenten ging en zich mee voegde aan de leraren tafel die nog steeds op zijn zelfde plek stond.
"Is deze plek vrij? Het is hier namelijk zo druk-" met een scheef lachje stond James plots naast me en ik glimlachte. "Als je niet snel gaat zitten is deze ook nog bezet." Lachte ik flauw terug en hij nam plaats naast me.
In tegenstelling tot mij had hij gewoon een pull met een jeans aan en meteen voelde ik mij belachelijk omdat ik mij zo had opgetut.
"Leuk jurkje."
"Uit gewoonte."
Haalde ik beschuldigend mijn schouders op en dat was waar ook. Ik was het altijd zo gewoon geweest mij op te tutten voor kerstavond dat ik er niet bij stil had gestaan hoe weinig dat hierop school kon schelen.
"Ik dacht dat je boos op me was?"
Hij schudt zijn hoofd.
"Ik ben niet boos. Alleen een beetje teleurgesteld en opgefokt door de hele situatie. Omdat jij zo misbruik van je laat maken."
Ik draaide mijn hoofd naar mijn bord toe alvorens ik hel weer aan keek.
"Kunnen we het hier deze keer niet over hebben?"
Beschuldigend glimlachte hij mij terug toe.
"Goed idee. Hier-" hij schepte één of ander vleesachtig sausje op mijn bord waar groentjes in waren verwerkt en een paar frietjes, "dit is echt heerlijk." Het zag er niet uit. Het zag er zelfs zo onsmakelijk uit dat ik elk moment over mijn nek zou kunnen gaan maar toen ik een eerste hap nam ontplofte er een explosie van smaak in mijn mond en hij had gelijk, dit was heerlijk.
"Wat gezellig."
Geschrokken keek ik op. "Jolie? Wat doe jij hier?" mijn bloed begon sneller te stromen, net zoals mijn ademhaling sneller ging en mijn hart. "Dat zie je toch? Ik vier kerst op school." Mijn mond was nog steeds open gezakt van verbazing om haar hier te zien. "Scorpius is nog thuis, als je dat denkt." Met een zelfingenomen glim lach je liep ze weer verder naar een volgende tafel waar ze zich bij twee leeftijdsgenootjes voegde.
"Ze is echt vreemd."
Concludeerde James maar zijn woorden klonken ver weg. Wat ze hier deed zou logisch zijn, het is kerstavond en er staat een feest menu. Maar waarom ze hier was, was een heel ander verhaal. Dat Ariana en Draco haar zomaar hadden laten gaan om niet thuis te zijn met de feestdagen? En als Scorpius dit weet, hoe lang zou het nog duren voor ook hij hier staat? Ineens had er zich een knoop in mijn maag gevormd en het eten dat ik eerst nog zo lekker had gevonden leek ik plots niet meer te moeten hebben.
"Je maakt je te veel zorgen."
Zorgzaam legde James een hand op die van mij. Hij moest de angst en zorgen in mijn ogen hebben afgelezen want gaf me nu een kneepjes waar de bescherming van afstroomde.
"Zullen we ergens anders heen gaan?"
Vroeg hij en ik knikte. "Graag."

"Het is hier zo koud."
Hij had mij meegenomen naar de astronomy tower, waar de ramen open stonden en de ijzige winterlucht naar binnen waaide over mijn ontblote armen en benen, door mijn haar. Rillingen en kippenvel wouden net van mijn hele lichaam bezit nemen toen ik een warmte voelde. Hij had een vest over me heen geslaan waar ik eerst niet van door had dat hij deze bij zich heeft gehad.
"Wil je nu deftig praten over jou relatie met Malfoy?"
Ik keek uit het raam naar het uitzicht. Met kerst lag het landschap rond de school er altijd prachtig bij door het bevroren meer en de met sneeuw bedekte grond. In de verte leek zelfs het verboden bos ligt te geven doordat alles bedekt was met de witte koude.
"Mijn moeder heeft een eenhoorn."
Negeerde ik zijn vraag al wist ik ook niet waar dit zo plots vandaan kwam. Daardoor keek hij mij ook niet begrijpend aan.
"Ze had die ooit gekregen van papa maar het beest wou zijn thuis niet verlaten en omdat ze niet meer op school zit verzorg ik het." De woorden kwamen er uit als een wilde stroom.
"Een eenhoorn als cadeau? Dat is-"
"Magisch?"
Lachte ik, al was het niet echt een vrolijke lach. Met het zin van Jolie zat ik plots vol met stress en begon ik allemaal dingen te ratelen die geen enkel betekenis hadden tot de situatie.
"Ik bescherm je, Noémi. Je hoeft geen bang meer te hebben van hem."
Een eenzame traan rolde uit mijn ooghoek en bleef aan mijn wimper handen alvorens het over mijn wang naar beneden stroomde en James deze lief weg veegde.
"Dat beloof ik je."
Een warm gevoel vulde mijn hele lichaam en het kwam niet door de vest maar door zijn lippen en woorden die mond streelde.



avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op do aug 18, 2016 7:41 am

Het was fijn om eens toe te geven dat ik een leuke en zorgeloze tijd heb gehad. De laatste keer dat ik mij zo heb gevoeld lijkt plots ontzettend lang geleden en ik kan het dan ook niet helpen om wakker te worden met een glimlach op mijn gezicht. De grootste reden achter deze glimlach was dan ook een totaal andere persoon dat het hoorde te zijn maar het was James gelukt om even al mijn zorgen te doen vergeten en mij een veilig gevoel te geven. Ik had zelfs niet het idee dat ik Scorpius verraden had want ik had niets gelost over zijn daden, ik had het alleen niet ontkent toen James leek te raden wat er aan de hand was.
Na een uitgebreide en wel verdiende douche had ik mijn meest comfortabele kleding aangetrokken en het armbandje dat ik had gekregen rond mijn pols te doen. Ik zou vast en zeker wel een antwoord terug krijgen als ze de brief aankregen die ik hun had geschreven als bedankje, al voelde ik mij plots ook ontzettend stom dat ik er zelfs nog niet aan had gedacht om mijn ouders ook een kleinigheid te geven.
Ik schrok op toen ik bijna tegen iemand opbotste wanneer ik de common room uitliep. Het enige waar ik op uit was, was een rustig ontbijt om de dag mee te beginnen maar daar kwam niet veel meer van in toen ik de persoon voor mij bekeek. Het leek wel alsof ik bij mijn keel werd gegrepen waardoor ik geen adem meer kreeg. De laatste keer dat ik hem had gezien was het niet goed gegaan. Hij had mij weer behandeld als een stuk vuil en ik was zonder er wat over te zeggen tegen hem gaan lopen. Maar hier stond hij dan.
"Scorpius."
Bracht ik haperig uit. Meteen was ik helemaal allert en het rustige gevoel waar ik mee was opgestaan verdwenen.
"Noémi."
Zijn stem klonk rustig maar dat hoefde nog niets te betekenen. Scorpius was een kampioen in het verborgen houden van zijn ware emoties dus bleef ik begrijpelijk genoeg op mijn hoede voor een uitbarsting die misschien komen zou.
"Ik dacht al jou hier te vinden."
Hij nam mijn pols vast waardoor mijn hart al sneller begon te kloppen door de zenuwen. Niet omdat hij mij pijn deed of omdat zijn handdruk stevig was, want dat was het helemaal niet. Maar wel omdat hij mij mee de common room van Hufflepuff in nam en ik wist dat er buiten mij niemand aanwezig zou zijn en hij weer zijn gang zou kunnen gaan.
"We moeten praten."
Nog steeds klonk hij even rustig en nam ons mee naar de sofa, waar hij het te veel aan kussens op de grond smeet en plaats nam, alvorens hij mij naast zich neer trok. Pas nu begon ik echt de kriebels te krijgen omdat ik nog steeds geen hoogte had kunnen krijgen in welke Scorpius ik voor mij had en hoe zijn stemming zou zijn. Ik hield mijn lippen stijf op elkaar. Deels omdat ik niet wist wat ik moest zeggen en deels omdat ik er de moed niet voor vond.
"Het spijt me."
Pas nu vond ik het lef om mijn hoofd op te tillen en hem aan te kijken en het was toch ongelofelijk, hoe het hel of mij steeds lukte mij vlinders in de buik te bezorgen bij één blik in zijn ogen.
"Ik- het spijt je?"
Mompelde ik verbaasd en nog steeds een beetje voorzichtig.
"Ja. Hoe ik je het laatst heb behandeld. Dat was verkeerd, ongelofelijk verkeerd en toen ik je gisteren avond niet zag opdagen voor kerstavond-" hij wreef met zijn hand in de achterkant van zijn nek voor dat hij verder gibg, "wist ik dat het mijn schuld was. Dat ik de reden was dat je niet bij je familie wou zijn en je merkte het, dat ze het spijtig vonden dat je er niet was. Alleen soms- ik weet niet wat het is."
Nu wist ik zeker dat de goede Scorpius naast me zat en ik durfde het aan om zijn hand vast te nemen. "Dat je mij-"
"Zeg het niet. Ik wil het woord niet horen omdat het vreselijk is. Ik kan gewoon niet met mijn woede overweg en ik weet niet waar het vandaan komt. Daarbij ben ik ook nog eens zo ontzettend jaloers als er nog maar een andere jongen in je buurt komt. Ik lijk wel helemaal losgeslagen en paranoïde als het op jou aankomt." Ik knikte, al begreep ik nog steeds niet dat dit alles iemand zo ver kon drijven om te doen wat hij met mij deed.
"Ik moet gewoon een beetje dimmen."
Een zacht lachje kwam er uit mijn mond.
"Dat moet je inderdaad. Ik heb- heb met momenten bang van je, omdat ik niet weet welke Scorpius ik voor me heb. Maar als je hier dan zit zoals nu, voel ik me zo op mijn gemak dat het gevaarlijk is. Omdat je stemming plots kan omslaan en-" ik hoefde mijn zin niet af te maken want we wisten beiden dondersgoed wat er dan gebeurde.
"Ik weet het. Ik moet het onder controle zien te houden en heb misschien zelfs wel hulp nodig. Maar jij Noémi- ik houd van je, terwijl ik eerst niet wist wat liefde was of hoe ik van iemand hoorde te houden."
"Misschien Scorp, is het slim om even een pauze te nemen. Onze ouders staan sowieso al niet achter onze relatie en-"
"Wat bedoel je daarmee?"

Zijn stem klonk plots ijzig en dreigend en ik wist dat ik op mijn woorden moest letten of de Scorpius die ik nu voor me had zou verdwijnen.
"Je bent van mij, meisje. Knoop dat goed in je oren."
En dat waren meteen ook de laatste woorden die hij uitsprak voor hij weer vertrok. Ze zouden niet zo dreigend moeten klinken maar jammer genoeg deden ze dat wel.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op za sep 17, 2016 10:04 pm

Ik huilde.
Ik huilde tot ik niet meer kon en mijn tranen op waren. Ik huilde tot ik in slaap viel voor de open haard en ik de volgende ochtend wakker werd met rode, gezwollen ogen die pijn deden. Deze liefde was niet goed, alles wat ik voor Scorpius voelde was niet goed en het werd tijd om een grondig besluit te nemen. Om aan mezelf te denken want op deze manier kon het niet verder maar ik had bang. Zoveel bang van hem dat ik niet wist hoe ik dit moest stoppen. Ondanks alles en het feit dat hij zijn goede momenten had en ik stapelverliefd was, nam zijn donkere kant de overhand. Meestal won het goede, het licht, de liefde maar in onze relatie was de donkere kant zo sterk dat de paar goede momenten die hij had geen enkel kans zouden maken.
Nog een paar dagen en het tweede semester zou beginnen, het nieuwe jaar en de school zou weer vollopen met alle studenten die op dit moment nog gezellig bij hun familie waren. Mijn duistere emoties waren op dit moment zo sterk, namen de overhand dat ik niet eens enige moeite vond nieuwe kleren aan te trekken. Het kon me ook niet schelen wie me zo zou zien en wat ze er van zouden zeggen. Ik moest gewoon met iemand praten. Iemand volwassen, die te vertrouwen was. Maar waren volwassenen wel te vertrouwen als het aankwam op de situatie waar ik in was beland?

Ik klopte aan bij het kantoor en wachtte geduldig af tot ik toestemming kreeg om naar binnen te gaan. Het schoolhoofd zat met haar hoofd gebogen over een stapel papieren, waar ze zelfs niet van opkeek toen ze de lege stoel voor haar bureau aanwees.
"Ik voel me hier niet veilig."
Flapte ik er plots totaal ongecontroleerd uit.
"Hogwarts is de veiligste plek die er bestaat, dus ik zie geen enkel reden wat er kan zijn waardoor jij je niet veilig voelt, juffrouw Zabini."
Nog steeds had ze niet opgekeken en ik staarde met een brok in mijn keel naar mijn handen die samengevouwen lagen op mijn schoot.
"Ik- ik-" ik wist niet goed wat ik moest zeggen, hoe ik het moest zeggen en door mijn gestotter keek ze op van de bundel papieren. Haar ogen keken me vragend aan van over haar bril.
"Je bent hier vast met een goede reden."
Ik haalde een keer diep adem, hier ging ik dan. Alles vertelde ik haar. Ze was al eerder op de hoogte van mij en Scorpius, ze had zelfs de opdracht gekregen er voor te zorgen dat we niet bij elkaar in de buurt zouden komen en juist door dat zat ik nu zo in de problemen. Omdat we niet hadden geluisterd en elkaar toch waren blijven zien.
"Ik heb dus bang, ongelofelijk veel bang en ik weet niet hoe ik- wat ik-" een eerste traan stroomde over mijn wang. Blijkbaar waren mijn ogen opgeladen en konden ze opnieuw huilen, wat ik niet meer had verwacht na de afgelopen nacht.
"Dit is een heel serieuze bekentenis, juffrouw Zabini."
Ze keek oprecht bezorgd maar ik voelde me nog steeds niet goed, nog steeds niet gerust gesteld dat alles wel in orde zou komen.
"En wie weet hier van?"
"Jij, en James."
"James Potter?"
Ze leek verbaasd en ik kon het haar niet kwalijk nemen maar ik knikte wel.
"Hij is fijn in omgang en ik vertrouw hem. Ik heb het hem zelfs niet moeten zeggen maar hij kon zo raden wat er aan de hand was."
Naar elk woord dat ik zei luisterde ze aandacht en ze knikte op de juiste momenten om aan te geven dat ik nu wel alles kon vertellen.
"We moeten je ouders inlichten, de ouders van Scorpius en dan moet er besproken worden hoe dit zal stoppen."
Ik wilde mijn hoofd schudden, ik wou niet dat ze het wisten maar nu ik haar dit had verteld wist ik ook wel dat ze het niet voor zichzelf kon houden. Dat het echt een drastische situatie was die ik niet alleen onder ogen moest komen en doorstaan.
"Ik stuur ze meteen een uil. In de tussentijd probeer je zo veel mogelijk bij meneer Potter in de buurt te blijven, sinds je hem vertrouwt. Als je ouders hier zijn dan word je er van op de hoogte gebracht."
Ik knikte al wist ik niet of ik haar dankbaar moest zijn. Eigenlijk moest dat wel, zei zou voor een oplossing zorgen, ze zou er voor zorgen dat ik uit de handen van Scorpius kon ontsnappen maar desondanks dit alles voelde ik nog steeds de opluchting niet waarvan ik had gedacht dat het wel zou zijn gekomen van zodra ik hulp vroeg. Mijn ouders zouden hier snel zijn en in de tussentijd moest ik in de buurt van James blijven en uit de buurt van Scorpius. Wat had ik gedaan? Hij zou mij vermoorden omdat ik mijn mond niet had gehouden, als mijn vader niet eerst de kans kreeg hem te vermoorden.
avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Scorpius malfoy op zo feb 19, 2017 8:49 am

De angst sloeg me om het lijf nu het tot me doordrong wat ik had gedaan en wat ik zou kunnen aanrichten. Ondanks alles, was ik tegen papa in gegaan met zijn regels en ik had Scorpius gaan verklikken omdat ik een dieptepunt had bereikt. Misschien kon ik het nog terug nemen door te zeggen dat het een leugen was, al wist ik dat het daarvoor te laat was. Zelfs als ze mij zouden geloven, zou ik niet veilig meer zijn en dan zou niemand mij ooit nog echt serieus nemen.
De tranen stroomde over mijn wangen, waardoor ik blindelings door de gangen liep en niet door had dat ik tegen iemand aan zou botsen.
"Noémi, rustig."
Ik voelde sterke armen mij tegen houden en zonder vragen werd ik tegen James aan gedrukt. Zijn armen die hij als bescherming rond mij heen had geslagen was misschien wel wat ik nodig had op dit moment.
"Wat is er gebeurd?"
Vraagt hij bezorgd terwijl hij zachte, troostende bewegingen door mijn haren maakt met zijn hand.
"Ik ben alles gaan opbiechten."
"Dat is net goed en dapper van je."
Ik schud mijn hoofd. "Dit verpest alles. En ik weet niet hoe ik het onder ogen ga moeten komen. Ik weet niet- ik ben zo bang, James."
Mijn ademhaling was nog steeds niet rustig, in tegenstelling zelfs. Ik voelde mezelf steeds meer en meer in paniek raken tot ik alle controle kwijt raakte.
"Haal even rustig adem, oké?"
Hij hield mij op een armlengte afstand terwijl zijn handen geruststellend op mijn schouders bleven liggen.
"Probeer tot rust te komen."
Heftig schud ik mijn hoofd. Ik was alle controle kwijt en begon te hyperventileren. Ik kon mezelf nauwelijks concentreren op de verwarde blik van James, die duidelijk niet wist hoe om te gaan met een situatie zoals deze.

Eerst wist ik niet waar ik was maar al snel begon ik de ziekenboeg en haar muren te herkennen. Ik lag op een zacht bed met een wit laken over me heen. Op het nachtkastje naast me stond een beker met water en in de stoel daarnaast zat James als een waakhond. Zijn gezicht fleurde op in een glimlach toen hij zag dat ik wakker werd.
In de deuropening stonden mijn ouders rustig met McGonagall te praten. Of hoe rustig het ook kon. Mijn vader ijsbeerde in de deuropening en zijn woede was tot hier van zijn gezicht af te lezen. Mijn moeder was de persoon die rustig praatte en het schoolhoofd bedankte. Ze was de eerste die naar mij toe kwam, terwijl vader weg liep. James stond op om aanstalten te maken te vertrekken en ons even alleen te laten en mijn moeder knikte hem vriendelijk toe, met een bedankje voor de zorgen.
"Is het voorbij?"
Vroeg ik paniekerig. Ze zette zich neer op de stoel waar James nog net gezeten had en nam liefdevol mijn hand in die van haar.
"Waarom heb je niets gezegd?"
"Omdat-" ja waarom? Het is toch logisch? Hoe moest je aan je ouders uitleggen dat je als eerste tegen hun wensen bent ingegaan en als tweede, dat het is uitgedraaid op een waar fiasco. Dat je bent geslagen, bent aangeraakt en gebruikt.
"Je had dit niet voor jezelf mogen houden. Je had meteen hulp moeten vragen."
Ik slikte. "Wat gebeurd er nu met Scorpius?" na alles was hij nog steeds de persoon waar ik het eerst aan dacht.
"Hij wordt voor een tijdje geschorst van school en krijgt in de tussen tijd een taakstraf."
Ik moest de woorden even laten bezinken en kon mij zou zijn gezicht inbeelden wanneer hij wist waarom hij naar het schoolhoofd werd geroepen.
"En zijn ouders?"
"Ze zijn woedend."
Ik knik en zag ook voor mij hoe Ariana helemaal door het lint ging tegen haar zoon. Al was ik er niet bij geweest, ik kon praktisch elk woord van haar horen.
"En- papa? Ik zag hem vertrekken."
Mama zucht. "Die heeft tijd nodig. Hij is razend. Razend op Scorpius, omdat hij jou dit aangedaan heeft en razend op zichzelf, omdat hij vindt dat hij gefaald heeft. Dat hij je beter had moeten en kunnen beschermen. Dat hij niets door had over wat er aan de hand is. We hadden het beiden niet door."
Nu pas zag ik ook hoor verdriet.
"Het is niet jullie schuld."
Nu ik alle vragen had gevraagd die ik wou barste ik ook in huilen uit. "Het is mijn schuld." Heftig schudt ze haar hoofd. "Dat is het niet. Dat zal het nooit zijn. Jij kan er niets aan doen. Je bent zestien, het is normaal om verliefd te worden, om opstandig te zijn."
"Maar ik ben nooit opstandig geweest. Het is wel mijn schuld."
"Luister, dat is het niet. Wij maakte ons eigenlijk net zorgen omdat je te braaf was."
Een klein glimlachje komt er op mijn mond.
"En wat gebeurd er verder?"
"Je vader wou je naar ergens anders laten overplaatsen, maar dat gaat niet door. Je blijft gewoon op Hogwarts. Scorpius staat kort nu, hij zal niet meer in je buurt komen zonder dat iemand het weet eens hij terug is."
Ik wist niet of ik hier wel zo blij mee was. Want na alles, zag ik hem nog steeds graag en was mijn hart in duizend stukjes gebroken.
"En James is er."
Zenuwachtig keek ze naar achter. James stond nog steeds in de deuropening, op een respectabele afstand om ons een moment te geven.
"Vooral je vader geeft het niet graag toe. Maar hij is een goede jongen. We mogen hem dankbaar zijn."
Dat was waar. Want hij had veel voor mij gedaan. Hij is er voor me geweest en heeft op de een of andere manier toch voor me gezorgd.

Een tijd na dat mijn moeder was vertrokken, in gesprek met James zag ik mijn vader binnen komen. De woede die ik eerder bij hem had gezien was verdwenen wat mij ook wat geruster maakte. Ook hij zet zich naast me neer en voor een tijdje zeggen we niets tegen elkaar.
"Het spijt mij." Ik ben de eerste die wat zegt. "Ik had naar je moeten luisteren. Je had gelijk."
"Had ik maar geen gelijk gehad."
Vragend kijk ik hem aan.
"Ik wil dat je gelukkig bent. Maar ik had het moeten weten. Hoe Draco met Ariana om ging in hun schooltijd. De appel kan niet ver van de boom vallen. Het was zelfs een tijd zo erg dat ik en Adriana wat met elkaar hebben-" verbaasd kijk ik hem aan.
"Dat is een heel verhaal."
Nog nooit hadden we zo een lang gesprek gehad, al was het vooral papa die sprak over hun schooltijd. Hoe het voor hun en hun relatie is geweest. Dingen die ik nooit heb geweten. Bij sommige was ik even hard verbaasd als dat ik bij andere even hard moest lachen. Het was voor het eerst dat we zo een fijn gesprek hadden.


avatar
Scorpius malfoy

Aantal berichten : 31
Registratiedatum : 28-05-16

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Re: Joyce' fanfiction

Bericht van Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Go down

Pagina 1 van 2 1, 2  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven


 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum